புள்ளி - 4

    .
  . . .
. . . . .


◄◄ 1 2 3

        இந்த சனிக்கிழமையுடன் ஆறு வாரம் தொடர்ந்து கோவிலுக்கு போய் வருகிறேன். ஒவ்வொரு சனிக்கழமையும் நெடியோனைப் பார்த்து உள்ளுக்குள் உருகி வருகிறேன். என்னைச் சுற்றி இருக்கும் பிறரைப் பார்க்கும் பொழுது கொஞ்சம் சிலிர்க்கும். இத்தனை பக்தர்களில் எத்தனை பேர் அச்சுதனை அமரர் ஏறை பச்சை மேனியனை புருஷோத்தமனை நேரில் சந்தித்திருக்கப் போகிறார்கள்?

ஐம்பத்தாறு சனிக்கிழமைகள் வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன். இன்னும் ஐம்பது வாரங்கள்.

புள்ளி.

"என்னடா இது? வந்ததும் வராததுமா இப்படிப் பண்றே? எல்லாத்தையும் திருப்பி எடுத்து வந்துட்டே?" என்றார் அம்மா. எனக்காகக் கொடுத்திருந்த சாமி படங்கள்.. பரம்பரையாக வந்த சிவன் பார்வதி படம்.. குலதெய்வம் வெங்கடாஜலபதி படம்.. அம்மா பூஜை செய்த வெள்ளி கிருஷ்ணர் மகாலக்ஷ்மி குட்டி விக்ரகங்கள்.. தாத்தா வீட்டு திருநாங்கூர் பெருமாள் அச்சு.. ஸ்ரீசக்ரம்.. ருத்ராக்ஷம்.. என்று எல்லாவற்றையும் திருப்பினேன். அம்மாவுக்கு அழுகை வந்து விட்டது.. "என்ன இப்படி பண்றான் இவன்?" என்று பூஜையறை சுவற்றைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

சுவரில் காஞ்சிப் பெரியவர் படம். ஜெயேந்திரர். "அந்தாளையே புடிச்சு உள்ளே போட்டாச்சு. அவரைக் கேட்டு என்ன பிரயோஜனம்?" என்றேன். அம்மாவுக்கு இன்னும் அழுகை வந்துவிட்டது. கோபமும்.

"என்னடா இது? இப்படிப் பண்றே? உனக்கே நல்லாருக்கா?" என்று அதட்டினாள் அக்கா.

"நான் என்ன பண்றேன்? எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. நீங்களாவது உபயோகிக்கலாம்னு அமெரிக்காலந்து மூட்டை கட்டி எடுத்துட்டு வந்தேன்.. இல்லைன்னா அங்கயே குப்பைனு தூக்கிப் போட்டிருப்பேன்"

அம்மாவுக்கு என்னைப் பார்க்கவே பிடிக்கவில்லை என்பது புரிந்தது. அந்த நிலையிலும் "இவனை ஒண்ணும் செஞ்சிடாதே அபிராமி" என்றாள்.

நான் குளிக்கத் தயாரானேன். "துண்டு இருக்கா.. குளிக்கணும்.. ப்ளைட்ல வந்து ட்ரெயின்ல வந்து பஸ்ல வந்து.. ரொம்ப களைப்பா இருக்கு.. உடம்பெல்லாம் நாறுது" என்று நான் குளியலறைக்குப் போனேன்.

"பயப்படாதம்மா.. அவனை இந்த மாதிரி பண்ண வச்சதே அபிராமி தான்.. " என்று என் அக்கா சொன்னது தெளிவாகக் கேட்டது. இவர்கள் திருந்தவே மாட்டார்கள்.

புள்ளி.

லன்டனில் விமானம் தரை தொட்டதும் பைலட் ஒருவர் என்னைத் தேடி வந்தார். "உங்களுக்கு ஒரு செய்தி வந்திருக்கிறது. விமானம் நின்றதும் உங்கள் மனைவியுடன் பேசுங்கள்" என்று தொலை பேசியைக் காட்டினார். என்னிடம் செல்போன் இருக்கிறது என்றேன்.

"பதட்டப்படாமல் சொல்லு" என்றேன் மனைவியிடம்.

அவள் மறுமுனையில் அழுது கொண்டே சொன்னபோது திக்கென்றது. என் பெண்ணைக் காணோம். இரவு முழுதும் தேடியும் கிடைக்கவில்லை. போலீசில் புகார் கொடுத்துத் தேடுகிறார்கள். இந்த நேரம் பார்த்து நான் பயணத்தில்.. ஐயோ என்று அடித்துக் கொண்டேன்.

"என்ன ஆச்சு?" இப்போது நான் பதறினேன்.

தொடர்ந்து அழுதாள் மனைவி. "என் பெற்றோரை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை" என்று கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டுக் காணாமல் போய்விட்டாள் பெண். பதிமூன்று வயது. எங்கே போயிருப்பாள்? நண்பர்கள் வீட்டில் தேடியாகி விட்டது. அவளால் கார் ஓட்ட முடியாது. சைக்கிள் ஒட்டக்கூடத் தெரியாது. எங்கே போயிருப்பாள்? மறுமுனையில் போலீஸ் வந்தது. அவள் எழுதியிருந்த கடிதம் பற்றி கேட்டார்கள். துன்புறுத்தினோமா கொடுமைப்படுத்தினோமா.. என்று என்னிடம் விசாரித்தார்கள். முதல் நாளிரவு மைகேல்ஸ் காய்கறி மார்கெட் பக்கம் என் பெண்ணின் அடையாளங்களுடன் ஒரு சிறுமி வெள்ளை நிற பிக்கப் டிரக் ஒன்றில் ஏறியதாக யாரோ சொல்ல அதைப் பற்றி விசாரித்தார்கள். என் உறவினர் நண்பர்கள் யாரிடமாவது அப்படி பிக்கப் டிரக் இருக்கிறதா என்று கேட்டார்கள். பகீரென்றது. இல்லை இல்லை. என் பெண்ணைப் கண்டுபிடியுங்கள் என்று கெஞ்சினேன். அழுகை தொண்டையை அடைத்தது. உடனே திரும்பி வருவதாகச் சொன்னேன். "தைரியமாக இருங்கள்" என்றார்கள்.

பெண்பிள்ளை கடத்தலில் முதல் இருபத்து நாலு மணி நேரம் மிக முக்கியம். அதற்குள் முக்கிய திருப்பங்களோ தடயங்களோ கிடைக்கவில்லை என்றால் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினம். ஆண்பிள்ளை கடத்தலில் உடனடியாக தொலைவாக இடம் மாற்றுவார்கள். பெண்பிள்ளை கடத்தலில் முதல் நாலைந்து நாட்கள் போல் அனேகமாக உள்ளூர் சுற்று வட்டாரத்தில் தனியிடத்தில் அடைத்து வைப்பார்கள். பனிரெண்டு வயதுக்கு மேலான சிறுமிகளுக்கு சுய நினைவுகள் சுத்தமாக அழியும் வரை தொடர்ந்து நாலைந்து நாட்களும் போதைப் பொருள் கொடுத்து... அதற்குப் பிறகு அடுத்தக் கட்டத்தைத் தீர்மானிப்பார்கள். பெரும்பாலும் வெளியூர் ஆசாமிகளுக்கு விற்று விடுவார்கள். இதைப் பற்றி ஆராய்ந்து கதை கதையாக எழுதியிருக்கிறேன். எல்லாம் இப்போது வந்து அச்சுறுத்தியது. அதுவும் என் பெண் எங்களைப் பிடிக்கவில்லை என்று கடிதம் எழுதி வைத்துவிட்டு காணாமல் போயிருக்கிறாள். அவளைக் கண்டுபிடித்தாலும் DCFS காரர்கள் பிடித்துக் கொள்வார்கள்.

லன்டன் ஏர்போர்ட்டில் தாறுமாறாக ஓடினேன். என் லக்கேஜ் கூட எடுக்கவில்லை. எப்படியோ போகிறது. எனக்கு என் பெண் வேண்டும். பத்திரமாக ஆபத்தில்லாமல் வீடு திரும்ப வேண்டும். அடுத்த இரண்டு அமெரிக்கன் விமானங்களில் சிகாகோவுக்கு இடமில்லை. நிலையை எடுத்துச் சொன்னேன். முதல் வகுப்பில் இரண்டு இடம் இருக்கிறது என்றார்கள். ஒரு டிக்கெட் ஆறாயிரம் டாலர். முதல் வகுப்பு டிக்கெட் எடுக்க காசில்லை. பெண் காணாமல் போய்விட்டாள் என்பதற்காக டிக்கெட் விலை குறைக்க முடியாது என்று சொல்லாமல் சொன்னார்கள். எனக்குத் தலை சுற்றியது. யுனைடெட் பிரிடிஷ் டெல்டா லுப்தான்சா என்று மாறி மாறித் தேடி கடைசியில் மறு நாள் காலை ஏர் லிங்கசில் எழுநூறு டாலருக்கு இடம் பிடித்தேன். பெண் காணாமல் போய்விட்டாள் என்றாலும் உடனடியாகக் கிடைத்த விமானத்தில் முதல் வகுப்பு டிக்கெட் வாங்க மனமில்லாமல் சுற்றியது மிக உறுத்தியது. பெண்ணை விட ஆறாயிரம் டாலர் பெரிதா? ஆறாயிரம் போகிறது என்று கிரெடிட் கார்ட் கொடுத்து எடுத்திருக்க வேண்டுமோ? இந்நேரம் சிகாகோ சேர்ந்திருக்கலாமோ? ஆறாயிரம் டாலர் என்றதும் என் தயங்கினேன்? என் பெண் முக்கியமில்லையா? 'என் பெற்றோர்களை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை' என்று பெண் எழுதி வைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. இத்தகைய உணர்வுச் சிக்கல்கள் யாருக்கும் வரக்கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

'என் பெண் கிடைக்க வேண்டும்.. கிடைக்க வேண்டும்.. அதற்காக என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறேன்' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். யாரிடம் சொல்கிறேன்? அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் மனதுள் பெண்ணைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

"கண்டிப்பாகக் கிடைப்பா. பயப்படாதீங்க" என்று ஸ்பஷ்டமாகத் தமிழில் குரல் வர, திரும்பினேன். பக்கத்தில் இருந்தவரை அதுவரை கவனிக்கவே இல்லை. "பயப்படாம போங்க.. எல்லாம் சரியாகிடும்" என்றார். இவரை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன்.

"உங்களுக்கு எப்படி?"

"எனக்கு எல்லாம் தெரியும்" என்றார். உடனே அமைதியுடன் சிரித்து "நீங்க அமெரிக்கன் ஏர்லைன் காரிகிட்டே நிலைமையை விவரமா சொன்னதை நானும் கேட்டேன்.. உங்க பின்னாடியே நின்னுட்டிருந்தேன்.. அதான்" என்று என் தோளை ஆதரவாகத் தொட்டு அழுத்தினார். சுரர்ர்ர்ரென்றது. "எல்லாம் சரியாகிடும்" என்றார் என்னை தீர்க்கமாகப் பார்த்து.

நிச்சயம் இவரை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன்.

புள்ளி.

"நாளைக்குப் பணத்தை ரிலீஸ் பண்ணுகிறோம்" என்றான் வசீம்.

நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன். மூன்று வருடங்களாக சவுதியில் கைதி போல் வாழ்ந்த வாழ்க்கை முடியப்போகிறது என்ற நிமமதி. ப்லாக் நண்பரை நம்பிப் பணம் கொடுத்துத் தொடங்கிய தொழில். என்னையும் எமாற்றி வாடிக்கைக் காரரையும் ஏமாற்றி... சவுதி அரசாங்கமே வாடிக்கை என்றால் சும்மா விடுமா? நண்பர் அவசரமாக என்னை அழைத்து நீங்கள் தான் எப்படியாவது முடித்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று பதற மூன்று வருடங்களுக்கு முன் இங்கே வந்தவன் ஏறக்குறைய கைதி போல் வாழ்ந்து கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றி இருக்கிறேன்.

உள்ளே காலடி வைத்ததும் எல்லாமே அவர்கள் கட்டுப்பாட்டுள் என்பது புரிந்தபோது தாமதமாகி விட்டிருந்தது. உள்ளே வந்து விட்டிருந்தேன். அமெரிக்க பாஸ்போர்ட் இருந்ததால் இரண்டு மாதங்களில் கொஞ்சம் கனிவுடன் நடத்தினார்கள், இல்லையெனில் நண்பர் செய்த மோசடிக்கு என்னை ஏதாவது செய்திருக்கலாம். என்னதான் அமெரிக்க பாஸ்போர்ட் வைத்திருந்தாலும் பார்க்க இந்திய லட்சணம் தானே? அதுவும் தமிழ்க் கறுப்பு. சவுதியில் இந்தியருக்கு மதிப்பு பிலிபினருக்கு கொஞ்சம் உயர்வான மட்டில், அவ்வளவே. மத்தியக் கிழக்கு முழுதும் அப்படியே என்று நினைக்கிறேன்.

வீட்டுக்கு வந்தேன். டிரைவர் கண்ணன் மட்டும் இல்லையென்றால் எனக்கு இன்னும் கடினமாக இருந்திருக்கும். தினம் என்னை ரிபைனரி-வீடு என்று மேலும் கீழும் சாரதியாக இருந்து.. வெள்ளி சனியில் தயங்கி தயங்கிப் பழகி.. ஒரு பிடிப்பில் இருந்தான். "கண்ணன்.. எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சு.. நாளைக்குப் பணம் வந்ததும் சவுதிக்கு ஒரு சலாம்" என்றேன். "நல்லது சார்.. ரொம்ப சந்தோசம் சார்" என்று சிரித்தான்.. கன்னத்தில் குழி விழ அவன் சிரிப்பதைப் பார்க்கப் பிடிக்கும்.

உடனே சென்னையில் ப்லாக் நண்பரை அழைத்து விவரம் சொன்னேன். "என்னை மன்னிச்சிருங்க.. உங்களை இப்படி வம்புல மாட்டிவிட எண்ணியதேயில்லை.. நல்லவேளை முடிச்சிருச்சே.. ரொம்ப சாரி துரை.." என்றார்.

"விடுங்க.. விடுங்க.. மூணு வருசமாயிருச்சு விடுங்க.. ஏதோ செஞ்சுட்டீங்க.. ஐம் ஓவர் இட்" என்றேன்.

மறுநாள் பணம் கிடைக்கவில்லை. "நீங்க கடன் வாங்கினதா பேங்குல முடக்கிட்டாங்க" என்றான் வசீம்.

"வாட்?" அதிர்ந்தேன். "என்னமோ பிழை நடந்திருக்கு.. யார் கிட்டே கடன்?"

"அப்தப் சையத் பைசல்னு ஒருத்தர் புகார் கொடுத்திருக்கார். ஜட்ஜ்மென்ட் வாங்கி பேங்குல சமர்ப்பிச்சிருக்காரு. சவுதி நாட்டவருன்றதால அவருக்கு முன்னுரிமை இருக்கு"

விழித்தேன். வசீம் தொடர்ந்தான். "அது மட்டுமில்லே.. கடன் தொகைல மிச்சம் எட்டாயிரம் ரியால் நீங்க தர வரைக்கும் ட்ரேவல் பேன் பண்ணியிருக்காங்க.. நீங்க வெளியே போக முடியாது"

எனக்கு தலை சுற்றியது. நடுங்கினேன். என்ன இது, புதுக் கதை?

வசீமிடம் அப்தப் பற்றிய முழு விவரம் வாங்கிக் கொண்டு கண்ணனுடன் விரைந்தேன். அப்தப் விவரமாகச் சொன்னார். ப்லாக் நண்பர் இந்த கான்ட்ராக்ட்டைக் காட்டி லெட்டர் அப் கிரெடிட் பாணியில் சுத்தமாக வழித்து எடுத்து கடன் வாங்கியிருந்தார். தனிக் கடன். என்னிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை. அப்தப்பிடம் சொல்லி பார்த்தேன் "ஐயா.. இது நான் வாங்கின கடன் இல்லை.."

அப்தப் விடவில்லை. "இந்த கான்ட்ராக்ட் பேர்ல கடன் கொடுத்தேன்.. கான்ட்ராக்ட் பணம் கடன் திருப்பத்தான் எடுக்குறேன்"

ப்லாக் நண்பர் (?) மறுபடி மன்னிப்பு கேட்டார். இந்த முறை அழுதார். "உங்க கால் செருப்புக்கு கூட நான் சமானம் கிடையாது துரை.. உங்களை எப்படி ஏமாத்தியிருக்கேன்.. எனக்கு மன்னிப்பே கிடையாது.. எனக்கு வெட்கமா இருந்ததால உங்க கிட்டே மறைச்சுட்டேன்.. எனக்கு விமோசனமே கிடையாது.. ஆனா என்னை நம்புங்க.. நான் எப்படியாவது இந்தப் பணத்தைத் திருப்பிடுவேன்.."

"எப்படிங்க? எப்படித் திருப்புவீங்க? இதென்ன ஆயிரமா பத்தாயிரமா ஒரு லட்சமா திருப்பித் தரேன்னு நீங்க சொல்றதுக்கு? நானும் நம்புறதுக்கு?"

ஒரு வாரம் அலைந்தேன். பணம் கிடைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை, நாட்டை விட்டு வெளியேற அனுமதி கிடைத்தால் போதுமென்றாகிவிட்டது. கண்ணன் என்னிடம் "சார்.. இந்த ஊர்ல வாஸ்தா இருந்தா எல்லாமே நடக்கும் சார்.. நான் ஒருத்தர் கிட்டே கூட்டிப் போறேன்.. நூறு இருநூறு ரியால் கொடுத்தா விஷயத்தை முடிச்சுக் கொடுத்துருவாரு.." என்றான். நம்பிக்கையில்லாமல் சரியென்றேன்.

எங்கேயோ சுற்றி கவனமாக என்னை ஒரு இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான் கண்ணன். என்னை வரவேற்றவருக்கு அறுபது வயதாவது இருக்கும். முகம் நிறைய புன்னகைத்தார். உள்ளே அழைத்து உட்கார வைத்து டீ கொடுத்தார். சிறிய தட்டில் அல்வா போல் ஒரு இனிப்பு. "சாப்பிடுங்க" என்றார். "மஜ்தூல் பேரீச்சம். உடலையும் உள்ளத்தையும் சுத்தப்படுத்தும்.. நபிகள் கைப்பட விதைச்ச மரத்துலருந்து வந்தது.. மக்காவுக்கு பத்து கிலோமீடருல இருக்கு தோப்பு"

என் விவரங்கள் எல்லாம் கேட்டார். உடனே நாலைந்து பேருக்கு செல் போன் செய்தார். பிறகு அமைதியாக "உங்க கான்ட்ராக்ட் கடன் பணம் திரும்ப வராது. ஆனா அந்த எட்டாயிரம் ரியாலை தள்ளுபடி செய்யுறதா சொல்லிட்டாரு அப்தப். உங்க பயணத் தடை நாளைக்கு நீக்கிடறதா பேங்குல சொல்லிட்டாங்க.. என்னால இதான் பண்ண முடியும்"

என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. மூன்று வருட உழைப்பு வீணான துடிப்பு. ப்லாக் எழுத்தின் திறனை வியந்து எந்தப் பொறுக்கியையோ நம்பிக் கடன் கொடுத்த அசட்டுத்தனம். அதைத் தொடர்ந்து ஏமாந்த முட்டாள்தனம். எல்லாம் என்னைப் புரட்டி எடுத்தது.

"போகுது விடுங்க.." என்றார் பெரியவர். "நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்" என்று ஆதரவாக என் தோளை அழுத்தினார். "இந்தப் பணம் உங்களது இல்லை.. யாருக்கோ நீங்க பட்ட கடன்"

"இல்லிங்க.. எப்படி.."

"உங்க நண்பரை மன்னிச்சு நிலைமையை ஏத்துக்கிட்டு அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிப் போங்க.. எல்லாம் உன்னதமா இருக்கும்"

நீண்ட பெருமூச்சு விட்டேன். ப்லாக் நண்பரை மன்னித்தேன். சட்டி சுட்டதடா. மெள்ள எழுந்தேன். பெரியவருக்குத் தர வேண்டிய பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்தேன். சிரித்தபடி வாங்கிக் கொண்டார். "கொஞ்சம் இருங்க" என்று உள்ளே சென்றார். திரும்பி வந்து "நிறைய இழந்துட்ட வருத்தம் உங்க முகத்துல தெரியுது. இருந்தாலும் உங்களுக்கு துரோகம் செஞ்சவங்களை மன்னிச்ச பெரிய மனசு உங்களுக்கு நிம்மதியையும் உன்னதத்தையும் கொடுக்கும்" என்று ஒரு சிறிய உருள் பொட்டலத்தை என்னிடம் கொடுத்தார். "விலை மதிப்பில்லாத ஒன்றை உங்களுக்கு பரிசா கொடுக்க விரும்பறேன். எடுத்துக்குங்க"

பிரித்தேன். திடுக்கிட்டேன். என் மனைவியின் உறவினர் சாகும் தறுவாயில் எனக்குக் கொடுத்தப் பிள்ளையார். அதே வில்லேந்திய பிள்ளையார். எத்தனை வருடங்களுக்குப் பின்.. அதுவும் இங்கே..

திகைப்பு அடங்காமல் அவரை ஏறிட்டேன். "இது எப்படி உங்க கிட்டே? ஆச்சரியமா.. நம்பவே முடியலியே?"

பெரியவர் என்னை வழியனுப்பி "நம்ப முடியாதது எதுவுமே இல்லை.." என்றார். தயங்கி என்னை நேராகப் பார்த்து "..நம்பினால்" என்றார்.

என் மிக அருகே வந்து, "நம்புறீங்க இல்லையா?" என்றார் என் தோளை அழுத்தி. பிறகு கண்ணனை அழைத்து "இவரை ஜாக்கிரதையா சேர்க்க வேண்டிய இடத்துல கொண்டு போய் சேர்த்துடு" என்றார்,

வீட்டுக்கு வந்ததும் உறைத்தது. பெரியவர்.. சவுதியில் கால் வைத்த ஐந்தாம் நிமிடம் என்னுடன் உரையாடிச் சேர்ந்து தொடர்ந்து முடிவில் பெரியவரைப் பார்க்க அழைத்துச் சென்ற கண்ணன்.. திரும்பக் கிடைத்த வில்லேந்திய பிள்ளையார்.. "இவரை சேர்க்க வேண்டிய இடத்துல சேர்த்துடு" என்ற பெரியவரின் சொற்கள்.. என் டிரைவரின் பெயர் கண்ணன் என்பது கூட ஒரு பெரிய விஷயமாக முதல் முறையாகத் தோன்றியது. எங்கிருந்தோ வந்தான்.. இடைச்சாதி நானென்றான்.

புள்ளி.


<இன்னும் உண்டு>


*DCFS: Department of Children and Family Services - பிள்ளை வளர்ப்பு முறைகேடுகளை விசாரணை செய்யும் அரசு மையம்.

புள்ளி - 3

    .
  . . .


◄◄ 1 2


        இப்போதெல்லாம் வெளியே இந்தப்பக்கம் பரங்கிமலை அந்தப்பக்கம் முகப்பேர் வரை கூட்டம் வெயிலில் நிற்கிறது என்கிறார்கள். தெரியாது. அந்நாளில் ஒன்பதரை மணிக்குத் திறக்கும் அமெரிக்க தூதரக விசா அலுவலக வளாகத்தில் காலை எட்டரை மணிக்கே கூட்டம் சேர்ந்து விடும். அலுவலக வெளியில் மரத்தடியில் வரிசையாக கயிறு கட்டி ஒரு மணி நேரம் நிற்க வைப்பார்கள். அமெரிக்கா செல்லும் ஆர்வத்தில் ஒரு மணி நேரம் வெளியே நாய் போல் நிற்கும் அவதியைச் சகித்தேன். உள்ளே சென்ற பின் இன்னொரு அரை மணி நேரம். என் விவரமெல்லாம் சரி பார்த்தார்கள். கூண்டுக்கு அந்தப்புறம் இருந்த வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி "that's a very good school.. what is your ph.d in?" என்றாள்.

"application of cognitive science models for consumer marketing precision" என்றேன்.

"i don't understand a word of what you said" என்றாள்.

"me neither" என்றேன்.

உரக்கச் சிரித்தாள். என் விவரங்களை சரி பார்த்தாள். வழக்கமாக கேட்பாளா என்னை மட்டும் கேட்டாளா தெரியாது. "what will you do when you come back.. or would you look to stay in America?"

"why else would i go there? actually.. i intend to run away soon as i land in America; my ambition is to find a job at a petrol bunk and work my way up"

"we call it gas station" என்றாள் நிதானமாக. "do you know i can disqualify you for expressing vagabond intent?" என்று முறைத்தாள். ஆழமான பார்வை தொடர்ந்த மிதமான புன்னகையுடன் "your application seems in order.. we'll verify.. come back at 4pm for visa" என்றாள்.

அடக்க முடியாத சந்தோஷத்துடன் வெளியே வந்தேன். பெருமையுடன் எதிரே உட்லண்ட்சில் நுழைந்து ஒரு சூடான பாதாம் பால் தரவழைத்தேன். சிகாகோவுக்கான டிக்கெட் போக கையில் ஆயிரம் ரூபாயோ என்னவோ இருந்தது. அமெரிக்கா போகும் வரை இதை வைத்து ஓட்டியாக வேண்டும். மாலை விசா வந்தவுடன் நேரே பர்மா பஜார் சென்று ஒரு நல்ல சூட்கேஸ் வாங்க வேண்டும். தேவையானவற்றை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு எத்தனை சீக்கிரம் முடியுமோ இந்த நரகத்தில் இருந்து கிளம்பி ஒரே ஓட்டம் திரும்பி வரவே கூடாது.. ஐயே.. நாடா இது? பல வித சிந்தனைகளுடன் பொங்கல் வடை பூரி என்று வெட்டினேன். பொழுதை எப்படிக் கழிப்பது என்று எண்ணியபடி வெளியே வந்து நடந்தேன். எதிரே சபையர் தியேடர் வளாகத்தில் நுழைந்தேன். மூன்று தியேடர்களிலும் ஆங்கிலப் படங்கள். அமெரிக்கா போவதால் இனி ஆங்கிலப் படங்கள் மேற்கத்திய வழக்கங்கள் மட்டுமே ஏற்பது என்று தீர்மானித்திருந்தேன். நாகேஷ் நினைவு வந்தது. நாகேஷுக்கு இணையாக ஒரு மேற்கத்திய நடிகன் உண்டா என்ற நினைப்பை அசை போட்டபடி ப்லூ டைமன்ட் தியேடரில் 'the world according to Garp" என்று ஒரு படத்துக்கு டிகெட் எடுத்தேன். சகிக்கவில்லை. உடனடியாக ஜம்பு ஜகன்மோகினி பாணி படம் பார்த்து துக்கத்தைத் துடைத்துக் கொள்ள நினைத்து வெளியே வந்தேன். எல்ஐசி பக்கமாக நடந்தேன். விக்டோரியா காட்சியகத்தில் ஈயடித்தது. நேரம் கடத்த எண்ணி உள்ளே நுழைந்தேன். விதவிதமான சிலைகள் அலங்காரங்கள் காட்சியில் இருந்தன. எட்டு கைகள் கொண்ட நாட்டியப் பிள்ளையார் சிலை ஏனோ கவர்ந்தது. ஒவ்வொரு கையிலும் ஒரு ஆயுதமோ சங்கோ என்னவோ வைத்திருந்தார். போதாக்குறைக்கு தகப்பன் ஸ்டைலில் காலைத் தூக்கி நின்று ஆடும் தெய்வமே டான்ஸ் வேறே. வெண்கலமோ செம்போ தெரியவில்லை. செம விலை. இதையெல்லாம் எந்த மனுஷன் வாங்குவான் என்று நகர எண்ணிய போது பிள்ளையாரின் ஒரு கை வளைந்து என்னைச் சுட்டியது "டேய்!" என்பது போல. சட்டென்று விலகி நின்று பார்த்தேன். பிள்ளையார் சிலை லேசாக என் பக்கம் திரும்பி கால்களை ஊன்றி இரண்டு கைகளை இடுப்பில் வைத்து மூன்றாவது கையால் அதே விரல் சுட்டு. "டேய்!". லேசான நடுக்கத்துடன் பிள்ளையார் அருகே சென்று பார்த்தேன். நிச்சயமாக பிரமையில்லை. அதிர்ந்து அவசரமாக வெளியே வந்தேன். சீ சீ நிச்சயம் பிரமை தான்.. இன்னும் ஒரு வாரமோ பத்து நாளோ.. அதன் பிறகு இந்த கண்றாவியெல்லாம் இல்லை. அமெரிக்கா.

அங்குமிங்கும் சுற்றி மறுபடி தூதரகத்துக்கு வந்தேன். வந்தவருக்கெல்லாம் விசா கொடுத்துவிட்டு கடைசியில் என்னை அழைத்தார்கள். இந்த முறை ஒரு ஆண். டிப்டாப் வடக்கத்தி இந்தியர். என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்து "உங்களைப் பற்றி ஒரு புகார் வந்திருக்கிறதே? நீங்கள் கொடுத்திருக்கும் படிப்பு விவரங்கள் வங்கி விவரங்கள் எல்லாம் ஏமாற்று என்று புகார். பெங்களூர் இந்திரா நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் உங்களைப் பற்றிய மோசடி புகாரின் நகல். ஆளை அடித்து மிரட்டி ரவுடித்தனம் செய்ததற்கான புகார்.." என்று வரிசையாக அடுக்கினார்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

"இதோ" என்று ஒரு கடிதத்தைக் காட்டினார். "இந்தா.. இதன் நகல்" என்று என்னிடம் கொடுத்தார். விடுவிடுவென்று படிக்கத் தொடங்கினேன். சேஷாத்ரி என்று கையொப்பம் பார்த்தேன். உடனே புரிந்து விட்டது. "சார்.. இது வெறும் பொய் சார்.. நான் கொடுத்த விவரமெல்லாம் உண்மை.. போலீஸ் புகார் எல்லாம் பொய் என்று போலீசே சொல்லிவிட்டது.. கேட்டுப் பாருங்கள்" என்றேன். எனக்கு அழுகையே வந்து விட்டது.

சமாதானப்படுத்துவது போல "we will find out.. அதனால நீங்க ரெண்டு நாள் கழித்து வாங்க.. visa is on hold" என்றார்.

உலகமே இடிந்தது போல் வெளியே வந்தேன். இந்த சேஷாத்ரி என் மேனேஜர். கம்பெனி என்னை அமெரிக்கா அனுப்ப எண்ணி எல்லாம் செய்தது. ஆனால் எனக்கும் அவனுக்கும் ஒத்து வராமல் நான் வேலையை விட்ட போது இந்த மாதிரி ஒரு விஷமக் கடிதம் அனுப்பி என்னை இக்கட்டில் விட்டிருக்கிறான். எச்சக்கலைப் பரதேசி. சொறி நாய். சாக்கடைக் காளான். பன்னி. உடனே பெங்களூர் சென்று அவன் கொட்டையை சுத்தியலால் அடித்து நசுக்க ஆத்திரமும் வேகமும் வந்தது.

சோர்வுடன் வெளி வந்து பஸ் பிடிக்க நடக்கையில் விக்டோரியா பிள்ளையார் நினைவுக்கு வந்தது. ஏன்? எனக்கு உதவக்கூடாதா? பிள்ளையாரப்பா? நீயெல்லாம் ஒரு அப்பனா? உன்னைப் போய் சாமினு கொண்டாடினேன் பாரு? உனக்கு எத்தனை பூஜை செய்திருப்பேன்.. கடவுளே.. இந்த சேஷாத்ரிக்கு குஷ்டமோ தீராத மூலமோ வந்தால் தான் நீ இருக்கிறாய் என்று அர்த்தம்.. இல்லாவிட்டால் கடவுள்னு பேரை வச்சுகிட்டு ஊரை ஏமாத்துற கல்.. கல் கூட பரவாயில்லை சாணி தட்ட உதவுது.. சாமிக்கல் எதுக்கும் உதவாத நாய் மூத்திரம் போகிற கல். அரை மணி போல் அத்தனை கடவுளையும் திட்டிவிட்டு பல்டி அடித்தேன். பிள்ளையாரப்பா.. எப்படியாவது இந்த விசா வாங்கிக் கொடுத்துரு.. நூத்தி எட்டு தேங்காய் உடைக்கிறேன். ஏதேதோ மனதுள் புலம்பியபடி சைதாப்பேட்டை வரை நடந்தே வந்தேன். வீட்டில் சொன்னதும் அம்மா "கவலைப்படாதடா.. அபிராமி இருக்கா பார்த்துப்பா" என்றாள்.

இரண்டு நாள் பொறுத்துக் கொஞ்சம் தெளிந்திருந்தேன். விசா கிடைக்கிறதோ இல்லையோ வருந்தப்போவதில்லை. சேஷாத்ரியை மன்னித்து விட்டேன். போகிறான் அல்பன். தூதரகம் சென்றேன். வரிசையில் நின்று என் முறை வந்ததும்.. முன்பு பார்த்த பெண்மணி. "ah.. the gas station aspirant" என்றாள். இன்டர்காமில் யாரையோ பெயர் சொல்லி அழைத்தாள். அதே வடக்கத்தி டிப்டாப் வந்து ஒரு பொட்டலத்தைக் கொடுத்தான். என்னைப் பார்த்தான். முறைத்தான். விலகினான். "ok.. here's your visa.." என்று என்னிடம் பொட்டலத்தைக் கொடுத்தாள் பெண்மணி. பரவசமானேன். "thank you.. thank you" என்றேன் இரட்டைக்கிளவியில். "thank the man who was here" என்றாள். மறுபடி "thank you.. thank you" என்றேன்.. "goodluck" என்றாள். மனம் மாறி விசாவைப் பிடுங்கிக் கொள்ளுமுன் இங்கிருந்து ஓடி விட வேண்டும்.. தலையாட்டி வெளியே வந்தேன்.

தூதரக வாயில் கடந்தபின் உறைத்தது. அவள் இன்டர்காமில் அழைத்த டிப்டாப். மிஸ்டர் கேனஷ்ரேம். மிஸ்டர் கணேஷ்ராம்.

புள்ளி.

அப்பா இறந்து ஒரு வருடம் போலிருக்கும் பூணலைக் கழற்றி எறிந்திருந்தேன். "எனக்கு வேணாம்மா"

"என்னடா இப்படி அக்கிரமம் பண்றே?" என்றாள் அம்மா. "செலவழிச்சு போட்டது.. அடுத்த மாசம் வர்ஷாப்தீகம் முடிஞ்சு காசில கர்மா எல்லாம் பண்ண பூணல் வேணும்.."

"என்ன செலவு? எதுக்காக போட்டீங்க.. அப்பனுக்கு ஸ்ரார்த்தம் பண்ணத்தானே? என்னவோ ஆசையா பூணல் போட்டாப்புல பேசுறே?"

"வாய மூடுறா சண்டாளா" என்றார் தாத்தா.

"யோவ்.. யாருயா நீ? யாரைப் பாத்து சண்டாளன்ற? வயசனவன்னு பாக்க மாட்டேன் ஆமா"

"என்னடா இது..?" அம்மா அதிர்ந்தாள்.. அவளுக்கு அழுகை வந்துவிட்டது.

"அப்பனைப் பெத்தவனையே யாருன்னு கேக்குறான்.. உருப்படுவானா இவன்.. சல்லிப்பய..?"

"அப்பனே பூட்டான்.. அப்புறம் அப்பனுக்கு அப்பன் என்ன வேண்டிக்கிடக்கு?"

"கூறுகெட்டப் பய.. வளத்திருக்கே பாரு? " என்று அம்மாவிடம் பாய்ந்தார்.

"டேய்.. மரியாதை கெட்டுரும்.. எங்கம்மாவை பத்திப் பேசினா.. உன் பையனை நீ ஒழுங்கா வளத்திருந்தா இதெல்லாம் வந்திருக்குமா? பேச வன்டான்"

"தாத்தா.. பிள்ளையார் சிலையை கிணத்துல போட்டான்.. நான் பார்த்தேன்.." என்று நேரம் தெரியாமல் வத்தி வைத்தாள் தங்கை.

"ஒ.. ஏதுரீ.." என்று பாட்டி சேர்ந்து கொண்டார். "சாமியார் கொடுத்த பிள்ளையார் ஆச்சே? திரும்ப வந்து வாங்கிப்பார்னு சொல்வானே அம்பி?"

"சாமியார் என் கனவுல வந்து பிள்ளையாரைக் கிணத்துல போடச் சொன்னார்.." என்றேன்.

"புத்திர சோகம் போறாதுன்னு இப்படி தெய்வச் சேதம் பாக்கணும்னு எழுதியிருக்கானே.." கண் கலங்கினார் பாட்டி.

"அப்புறம் அம்மா.. நான் காசி எல்லாம் போறதா இல்லே.." என்றேன். தாத்தாவைப் பார்த்தேன். "யோவ்.. உன் பையன் தானே? வேணும்னா நீ போய் காசில எல்லாம் போட்டுக்க"

என் அம்மா வழக்கம் போல் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு அகன்றாள். பாட்டி என்னிடம் வந்து "அந்தப் பிள்ளையாரையாவது எடுத்துக் கொடுரா.. நீ நல்லா இருப்பே.." என்றார்.

புள்ளி.

<இன்னும் உண்டு>►► 4

புள்ளி - 2

    .
  .

◄◄ 1

        தாம்பரம் பட்ஸ் ஓட்டல் வெளிச்சுவற்றில் ஒரு சிறிய பிள்ளையார் சிலை பதித்து வைத்திருப்பார்கள். ஒரு கதர் துண்டை உடுக்கையாகவும் பட்டையாக விபூதியும் ஒரு எருக்க மாலையும் அணிவித்து பிள்ளையாரை அவர் பாட்டுக்கு விட்டிருப்பார்கள். நான் சென்ற போதெல்லாம் ஒருவராவது கும்பிட்டோ தேங்காய் உடைத்தோ பார்த்ததில்லை. யார் இவருக்கு உடையும் அலங்காரமும் செய்கிறார்கள் என்பதும் அறிந்து கொண்டதில்லை.

என் அப்பாவின் கொலை வழக்கு தொடர்பாக அடிக்கடி செங்கல்பட்டு போவேன். அப்படியே சில நேரம் புதுப்பட்டினத்திலிருந்த என் மாமா வீட்டுக்குப் போய் ஒரு நாள் தங்கிவிட்டு வருவதுண்டு. வரும் வியாழனன்று முக்கியமான திருப்பம் என்று என்னை ஒரு நாள் முன்பே வரச்சொல்லியிருந்தார் வக்கீல். நான் போவது தெரிந்து நண்பன் ஸ்ரீதர் உடன் வருவதாகச் சொன்னான். செங்கல்பட்டில் அவன் அத்தை வீடு இருந்தது. அவனுக்கு திருக்கழுகுன்றம் போகப் பிடிக்கும். எனக்கு அவன் அத்தை மகளைப் பார்க்கப் பிடிக்கும். எங்களை விட நாலு வயதோ என்னவோ மூத்தவள், பார்க்க அட்டகாசமாக இருப்பாள். இதான் சாக்கு என்று வீட்டில் கொஞ்சம் அதிகம் சில்லறை வாங்கிக் கொண்டு புதன் மதியமே தாம்பரத்துக்கு நடை கட்டினோம். வெயிலாவது கியிலாவது? பொருட்படுத்தியதே இல்லை. பட்ஸ் ஓட்டலில் வெட்டிவிட்டு அங்கிருந்து வண்டலூரில் மாலை சுப்ரமணிய ராஜுவின் பேச்சு ஒன்றைக் கேட்டுவிட்டு அங்கிருந்து செங்கல்பட்டுக்கு பஸ் பிடிக்கத் திட்டம். ஸ்ரீதருக்கு இந்த எழுத்தாளர் வட்டம் கிட்டம் எல்லாம் ரொம்ப இட்டம். பட்ஸ் ஓட்டலில் பணம் கட்டுவதாக வேறே சொல்லியிருந்தானா, குஷியாகக் கிளம்பினேன்.

தாம்பரம் சேனடோரியம் அருகே நடந்து வந்த போது என்னை யாரோ பெயர் சொல்லி அழைப்பது போலிருந்தது. என் நண்பன் ரவியின் மாமா பையன் பாலுவைப் பற்றி முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன். இதே சேனடோரியம் மருத்துவமனையில் தான் கொடூரமாக இறந்தான். 'என்ன இது.. பாலுவின் குரல் மாதிரி இருக்கிறதே?' என்று எண்ணியபடி ஸ்ரீதரைப் பார்த்தேன். பாலு விவகாரத்துக்குப் பிறகு ஸ்ரீதர் என்னுடன் நட்பைத் துண்டித்துக் கொண்டு சமீபத்தில் தான் ராசியாகி இருந்தான். அதுவும் ஒரே கல்லூரயில் சேர்ந்ததே காரணம். பாலுவைப் பற்றிப் பேச்செடுக்கத் தயக்கமாக இருந்தது. நடந்தேன். தொடர்ந்து யாரோ அழைப்பது போலவே இருந்தது. ராமர் கோவில் அருகே வந்ததும் ஸ்ரீதர் சட்டென்று என்னை இழுத்துக் கொண்டு கோவிலுக்குள் நுழைந்தான். பதட்டத்துடன், "டே.. என்னை யாரோ தொட்டு தொட்டுக் கூப்பிடுறாப்புல இருந்துதுடா" என்றான். "கோவில்ல கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டுப் போவோம்"

"என்னையும் யாரோ கூப்பிடுறாப்புல இருந்துச்சுடா.. நான் தான்.."

"பாலு தானே? எனக்குத் தெரியும்டா"

"சீ சீ.. அதெல்லாம் இல்லடா.. அவன் போய் மூணு நாலு வருஷம் இருக்குமா? சரி. சரி.. நீ வேணா கும்பிட்டு வாடா.. போவோம்.. பசிக்குது."

கோவிலில் நடை சார்த்தியிருந்தார்கள். ஐந்து மணிக்கு மேல் தான் திறப்பார்கள். அவன் அவசரமாக பிரபந்தப் பாசுரம் நாலைந்து சொல்லிவிட்டு 'வாடா' என்று என் தோள் மேல் கை வைக்கப் போனவன் திடுக்கிட்டு "என்னடா இது?" என்றான். என் சட்டை தோள்பட்டை அருகே சிவப்பு நிறத்தில்.. சட்டையைக் கழற்றினேன்.. வில் போல ஒரு வடிவம்.

"நீ பிரகாரம் சுத்துறப்ப இங்க சாஞ்சிட்டிருந்தனா.. ஒட்டியிருக்கும்" என்று ஒரு தூணைக் காட்டினேன்.

ஸ்ரீதர் மசியவில்லை. "அடப்போடா.. தோராயமா சாஞ்சா இப்படி தெளிவா சித்திரம் வருமாடா? இது அசல் கோதண்டம்டா. ஞாபகம் இருக்கா.." என்று ஒரு கணம் என் வாயைப் பொத்தி விலகி, "பேர் சொல்லாதே.. இப்பத்தானே பேசிட்டிருந்தோம்..? பதட்டப்பட்டோம்ல? இது ராமர் கோவில்.. நான் பாசுரம் சொல்லி முடிச்சதும் பாருடா.. துணைக்கு அனுப்பியிருக்கார்டா"

நான் நெளிந்தேன். "என்னடா இது.. ராமராவது.. கோதண்டமாவது.. இது அழுக்கு சட்டைடா டேய்.."

"லூசு.. சட்டையைக் கசக்காதடா.. இதப்பாரு இன்னும் அப்படியே இருக்கு. இது ஒரு குறி.. அப்படியே போட்டுக்க.. துணைக்கு கோதண்டம் வரும்"

"இல்லடா.. நீயே வச்சுக்க" என்று அவனிடம் கொடுத்தேன். பையிலிருந்த மாற்றுச் சட்டையை எடுத்து அணிந்து கொண்டேன். ஸ்ரீதருக்கு என் செயல் பிடிக்கவில்லை. சட்டையை வாங்கிக் கவனமாக இடுப்பில் சுற்றிக் கொண்டான் - வில் வெளியே தெரியும் படி. தாம்பரம் வரை என்னுடன் அதிகம் பேசவில்லை. பட்ஸ் ஓட்டல் வந்ததும் என்னைப் பார்த்தான். சிரித்தான். "சாரிடா.. நீ சொல்றது சரிதான்.. எனக்குத்தான் குழப்பம்.. கோதண்டமாவது.." என்று என்னிடம் சட்டையைத் திருப்பினான்.

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அங்கே வந்த ஒரு அரை டிராயர் பிச்சைக்காரச் சிறுவன் எங்களிடம் கையேந்தினான். என்னிடமிருந்த சில்லறையிலிருந்து கவனமாக மூன்று பைசா நாணயம் ஒன்றைப் பொறுக்கி எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தேன். என்னிடம் இருந்த சட்டையை.. என்ன தோன்றியதோ.. அவனுக்குத் தரப் போனேன்.. "இந்தாப்பா சட்டை போட்டுக்குறியா? பெரிய சட்டை.. பரவாயில்லையா?"

"இருடா.. எதுக்குடா" என்று ஸ்ரீதர் தடுத்தான். அதற்குள் என்னிடமிருந்து சட்டையைப் பிடுங்கிக் கொண்டு தாவி ஓடி பட்ஸ் ஓட்டல் சுவர் பிள்ளையார் இடுப்பில் இருந்த துண்டையும் உருவிக் கொண்டு சடுதியில் மறைந்து விட்டான் சிறுவன். திகைத்தோம். பட்ஸில் கணிசமாக வயிற்றுக்கு உணவீய்ந்து பிறகு சுப்ரமண்யராஜு தயவில் செவிக்கும் சற்று ஈய்ந்து முடித்து ஒன்பது மணி வாக்கில் நாங்கள் தாம்பரம்-செங்கல்பட்டு மொபசல் வண்டி ஏறிய நேரத்தில் எல்லாம் மறந்து விட்டோம். செங்கல்பட்டு பழைய பஸ் நிலையத்தில் இறங்கிய போது இரவு பதினொரு மணியாவது இருக்கும். பழைய பஸ் நிலையத்திலிருந்து ஸ்ரீதர் அத்தை வீடு பத்து நிமிட பொடி நடை. சுறுசுறுப்பாக நடந்தோம். பத்தடி நடந்திருப்போம். ஸ்ரீதர் என் கைகளைப் பிடித்து நிறுத்தினான். "டே.. அங்க பாருடா.." என்று தெருவின் எதிர்புறம் காட்டினான். "உன் சட்டையைப் பிடுங்கிக் கிட்டு ஓடின பையன்.."

பார்த்தேன். அப்படித்தான் தோன்றியது என்றாலும் மறுத்தேன். "அதெப்படிறா முடியும்? சின்னப் பையன்.. பிச்சைக்காரன் வேறே.."

"டே.. அவனே தான்.. நம்மளைப் பாத்து வரான்.. போவோம் வா" என்று வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான். நானும் விரைந்தேன். ஸ்ரீதர் வீட்டு முனையிலிருந்து திரும்பிப் பார்த்த போது அந்தப் பையன் போலவே உருவம் தொலைவில் நின்றபடி கை அசைத்தது. அடுத்த கணம் நானும் ஸ்ரீதரும் ஓட்டம் பிடித்து ஸ்ரீதர் வீட்டுக்குள் நுழைந்து நின்றோம். விவரம் சொன்னதும் சிரித்த ஸ்ரீதரின் அத்தை "இது கூட தெரியலியா? உனக்கு துணையா வீடு வரைக்கும் கொண்டு விட்டு டாடா காமிச்சுட்டும் போயிருக்கான் ஸ்ரீராமன். உள்ளே வந்து பெருமாளை சேவிச்சுட்டு படுங்கோ ரெண்டு பேரும்" என்றார். ஸ்ரீதரின் அத்தை மகளை சைட் அடிக்க முடியவில்லை.. தூங்கிவிட்டிருந்தாள். கை முகம் கழுவிக் கொண்டு அத்தை சொன்னபடி உள்ளேயிருந்த ராமர் படத்துக்கு ஒரு பெரிய கும்பிடு போட்டுப் படுக்கப் போனோம். ராமர் படத்திலிருந்த வில் உறுத்தியது. படத்தில் பளிச்சென்று வில் மட்டும் தெரிந்தது. சட்டையில் இருந்தாற்போல். அதே வடிவம். ஸ்ரீதரைக் கேட்க நினைத்து அடக்கிக் கொண்டு படுத்தேன்.

கோர்ட் விவகாரம் முடிந்து ஸ்ரீதர் வீட்டுக்கு நான் திரும்பிய போது மணி ஒன்றிருக்கும். "டே.. நான் எங்க மாமா வீட்டுக்குப் போறேன்.. திருக்கழுகுன்றம் வரை நடந்து அங்கிருந்து புதுப்பட்டினம் பஸ் பிடிப்பேன்.. வரேன்.." என்றேன்.

"திருக்கழுகுன்றமா? இருடா நானும் வரேன்" என்று உடன் கிளம்பினான். அவன் வருவானென்று தெரியும். "அத்திம்பேர்.. உங்க சைக்கிளை எடுத்துண்டு போறேன்" என்று கூவினான். "வாடா, சைக்கிள்ள போவோம்"

கோவிலுக்கு அரை கிலோமீடர் கிழக்கே ஒரு பெரிய குளம்* உண்டு. சிறிய ஏரி எனலாம். கோவிலுக்கு வரும் கழுகு இந்தக் குளத்தின் நடுவில் மூழ்கிக் குளித்து விட்டு வரும் என்பார்கள். கரையில் நிறைய மரங்கள் உண்டு. மரத்தில் ஏறி அங்கிருந்து குளத்தில் தாவிக் குதிப்பது சுவாரசியமான குதூகலம். "குளிக்கலாம்டா" என்றான். ஆளுக்கொரு மரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு சர் சர்ரென்று மரமேறிக் குதித்தோம்.. ஸ்ரீதர் என்னை விட வேகமாக ஓடி நீந்துவான். நான் நாலாவது முறை மரம் ஏறுவதற்குள் அவன் குதித்து எழுந்து நீந்திக் கொண்டிருந்தான். நான் குதிக்கத் தயாராகும் நிலையில் திடீரென்று ஸ்ரீதர் நீரில் மூழ்குவதைக் கவனித்தேன். யாரோ அவனை உள்ளே இழுப்பது போல். இழுத்து இழுத்து அடிப்பது போல். ஸ்ரீதருக்கு எப்போதாவது வலிப்பு போல் வரும். கையில் ஒரு இரும்புக் கவசம் வைத்திருப்பான். ஒருவேளை.. சட்டென்று குதித்தேன். அவனை நோக்கி நீந்தினேன். அவனைப் பிடிக்கபோன என்னை உதறித் தள்ளினான். நான் எதிர்பாரா விதமாக என்னை உள்ளே இழுக்கத் தொடங்கினான். திமிறி வெளிவந்து அவனை மேலே இழுக்கப் போனேன். அதற்குள் ஸ்ரீதர் மயங்கி விடுவான் போல் தொய்ந்து போயிருந்தான். 'ராமா' என்று மனதுள் கூவினேன். . எனக்கு அவனை மேலே இழுக்கும் வலு குறைந்து கொண்டிருந்தது. தெரிந்த கடவுள் பெயரெல்லாம் அழைத்தேன். மூச்சு முட்டியது. கண்களில் தளர்ச்சி. ஒரு நிமிடம் போலிருக்கும். இரண்டு பேர் நீரிலிருந்து எங்களை மேலே இழுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கரையில் கொஞ்சம் சுதாரித்த பின் எங்களைக் காப்பாற்றியவருக்கு நன்றி சொன்னோம். "ரெண்டு பேரு இழுத்தாப்புல இருந்துச்சே?"

அவர் சிரித்து "நீங்க ரெண்டு பேராச்சே? அப்படித்தான் இருக்கும்"

"சார்.. உங்களுக்கு ஏதாவது.. எங்க கிட்டே ரெண்டு ரூவா இருக்கு.."

"உங்கிட்ட வாங்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு தேவையானா வாங்கிக்குவேன்.. ரெண்டு பேரும் பத்திரமா வீடு சேருங்க" என்று மரத்தடியில் இருந்த தன் சட்டையை அணியத் தொடங்கினார்.

எனக்குப் புரியவில்லை.

என் குழப்பத்தைப் படித்தது போல் "புரியும் போது புரியும்" என்று எங்களைப் பார்த்துத் திரும்பினார்.

திடுக்கிட்டோம். அது.. அது.. என் சட்டை. வில் படிமம் உட்பட அப்படியே..

"உங்களுக்கு இந்த சட்டை எப்படிக் கிடைச்சுது? இது என் சட்டை.."

"என்னுதுபா! எல்லாமே என்னுது.. அதான் சொன்னேன்ல? தேவையானா உங்கிட்ட வாங்கிக்குவேன்" என்று சிரித்து ஸ்ரீதரின் சைக்கிளில் ஏறிக் காணாமல் போனார்.

"யோவ் யோவ்.. வண்டி அவனுதில்லையா.. என்னுதுமில்லையா.." என்று தள்ளாடி எழுந்து அவர் பின்னே ஓடிய ஸ்ரீதரின் பின்னே நான் ஓடினேன். சன்னதித் தெரு முனையில் சைக்கிள் மட்டும் கிடந்தது.

புள்ளி.

<இன்னும் உண்டு> ►► 3




*இப்போது அங்கே அபார்ட்மென்ட் வரிசையாகக் கட்டியிருக்கிறார்கள். குளத்தைக் காணோம். மரங்களையும் காணோம். திருக்கழுகுன்றத்தைக் கூட விடவில்லை.

புள்ளி - 1

    .



        காரணம் காரியம் எல்லாமே இணைந்திருக்கிருன்றன என்கிறார்கள். நம் கண்ணுக்குப் புலப்படாத சூட்சுமம் என்கிறார்கள். இப்பிறவியின் நடப்புகள் அனைத்தும் முற்பிறவிச் செயல்களின் விளைவுகள் என்றும் சொல்கிறார்கள். முற்பகல் செயின் பிற்பகல் விளையும் என்கிறார்கள். பிற்பகல் செயின் எப்போது விளையும் என்று ஏனோ சொல்லாததால் நிறைய பேர் பிற்பகல் செய்கிறார்கள். எனக்கு அது தோன்றாமல் எல்லாவற்றையும் முற்பகலிலே செய்து பிற்பகலில் அனுபவிப்பது என் வாழ்வின் வாடிக்கை ஆகிவிட்டது.

எல்லாம் கடவுளுக்குத் தெரியும் என்கிறார்கள். கடவுளை விட்டால் யாருக்காவது தெரியுமா என்று கேட்டால் கர்மாவுக்குத் தெரியும் என்கிறார்கள். கர்மா அறியாதது எதுவும் இல்லை. நம் செயல்கள் எதுவுமே அழிவதில்லை. எல்லாவற்றையும் பிறவி வாரியாகக் கர்மா பதிவு செய்து கொள்கிறது என்கிறார்கள். அண்டத்தின் முதல் blockchain கர்மா தான் போலிருக்கிறது. அத்தனை செயல்களின் முனைப்புகளும் பாதிப்புகளும் இந்தக் கர்மா blockchainல் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. பிறகு அதிலிருந்து அவரவருகேற்ற மாதிரி கர்மா data mining நடத்தி விளைவுகள் விநியோகம் செய்யப்படுகின்றன. எங்கே எது எப்படி இணைகிறது.. எத்தனை விலகல்களில் இணைகிறது.. என்பது கர்மா அல்லது கடவுள் அறிந்த புதிர்.

கடவுளை அவ்வப்போது சந்தித்திருக்கிறேன். அந்தக் சந்திப்புகளினாலேயே கடவுள் இல்லை என்ற எண்ணம் எனக்குப் பலமாகத் தோன்றும். சரி, கலர்சட்டை விவாதம் இங்கே வேண்டாம். 'என்னடா இவன் கமல்ஹாசன் மாதிரி ஒரு தினுசா பேசுறானே?' என்றும் நினைக்க வேண்டாம். பல நேரம் நான் சொல்வது பலருக்கும் புரியும். எனக்கும் கடவுளுக்கும் நேரடி மற்றும் மறைமுக பிணைப்புகள் நிறைய உண்டு. குறிப்பாக பிள்ளையார், ராமர். ஆம். மூஷிக வாகனன். மோதக ஹஸ்தன். ரகுவீரன். ரங்கபுர விகாரன். அவர்களே தான். நிறைய சம்பவங்கள். நிறைய புள்ளிகள். முன்பெல்லாம் புள்ளிகள் தெரியும். இப்போது புள்ளிகள் இணைந்த கோலம் மட்டுமே புலப்படுகிறது. புள்ளிகள் புரிகின்றன. கோலம் இன்னும் புரிந்த பாடில்லை. இந்தக் கதையை எழுதினால் ஒருவேளை எனக்கு விவரம் புரியக்கூடும் என்பதனால் எழுதுகிறேன். எறும்புத் தோலை உரித்துப் பார்க்க யானை வந்ததடா.

நான் எழுத ஒரு நியாயம் கற்பிக்க முடியுமே தவிர நீங்கள் படிக்க அல்ல. அதனால் உடனே இந்தக் கதையை விட்டு பக்கத்து பிலாக் போனால் வருந்த மாட்டேன். இந்தக் கதையை இனித் தொடர்ந்து படிப்பதிலும் ஒரு சிறு சங்கடம் இருக்கிறது. கதையா? நிஜமா? என்ற ஐயம் எழலாம் (அய்யம் என்று எழுத வேண்டுமோ?). நிஜம் என்பது நிகழ்வுப் புள்ளிகள் இணைந்த கோலம். கதை என்பதும் அதானே? நிகழ்வுப் புள்ளிகள் கற்பனையில் இருந்தால் என்ன, கண்ணெதிரே நடந்தால் என்ன? கண்ணெதிரே நடப்பதும் இன்னொருவருக்குக் கற்பனையாகலாமே? எனக்கே கூட அந்தச் சந்தேகம் அடிக்கடி தோன்றும். இந்த நிகழ்வுகள் எனக்கு இந்த உலகில் நடக்கிறதா? அல்லது இன்னொரு இணையுலகில் இதே நேரம் நடக்கிறதா? எது கற்பனை? எது நிஜம்? இதுவா, அதுவா? இங்கா அங்கா? இத்தகைய இணையுலகக் குழப்பங்கள் சில நேரம் வழி நடத்திச் செல்கின்றன. சில நேரம் வழி கடத்திச் செல்கின்றன. என்ன நான் சொல்வது?

இந்தக் கதை என் கடவுள் சந்திப்புப் புள்ளிகளைத் தழுவியது. தழுவியது என்றதும் நினைவுக்கு வருகிறது. தப்பித் தவறி இந்தக் கதையை இனித் தொடர்ந்து படிப்பவர்களுள் பதினெட்டு வயதுக்குக் குறைந்தவர்கள் இருந்தால் ஆங்காங்கே உரசலான விஷயங்கள் தென்படலாம். கவனம். யூட்யூபிலும் இன்னொரு ட்யூபிலும் இல்லாத உரசலா என்று இக்கட்டான எதிர்கேள்வி கேட்டால், கேசவா நாராயணா மாதவா கோவிந்தா விஷ்ணு மதுசூதனா த்ரிவிக்ரமா வாமனா ஸ்ரீதரா ருஷீகேசா பத்மநாபா தாமோதரா, ஏழை நான் என் செய்வேன்? ஊரிலேன். உறவிலேன். உன் பாதமன்றி ஒரு பற்றிலேன்.

புள்ளி.

அவர் பிள்ளையார் ரசிகை. வீட்டில் நூற்றுக்கணக்கில் சிறிதும் பெரிதுமாக விதம் விதமான பிள்ளையார் சிலைகள் வைத்திருப்பார். என் மனைவிக்கு உறவு. அதனாலேயோ என்னவோ அவரை எனக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. கர்வமும் அகங்காரமும் தேவையில்லாத நீள் மூக்கும் கொண்டவர் என்பது என் அபிப்பிராயம்.

திடீரென்று ஒரு நாள் உறவினர் "சாகக் கிடக்கிறார், வந்து பார்க்கச் சொல்கிறார்" என்று என் மனைவி வற்புறுத்தியதால் சென்று பார்த்தேன். அடுத்தவரைப் பேச விடாமல் தானே பேசிக்கொண்டிருப்பவர் இன்று பேசத் திணறுவது எத்தனை முரணான விந்தை என்று எண்ணினாலும் கொஞ்சம் பரிதாபமாக இருந்தது.

என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டார். பிறகு தன் தலையணையின் கீழிருந்து பிள்ளையார் சிலையொன்றை எடுத்து என் கையில் திணித்தார். வித்தியாசமான குட்டிப் பிள்ளையார். ராமர் போலக் கையில் வில்லேந்திய பிள்ளையார். ராமனுக்கு முன்னால் சிவதனுசை அலட்சியமாக எடுத்தாண்டவர் பிள்ளையார் என்று படித்திருக்கிறேன். பிள்ளையாருக்கு பட்டையாய் திறுநீறு பூசிப் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இந்தக் குட்டிச் சிலையின் நெற்றியில் திருமண் காப்பிட்டிருந்தார்கள். நாமம் போலவும் இருந்தது. சூலம் போலவும் இருந்தது. அதிசயம். வில்லேந்திய வைஷ்ணவப் பிள்ளையாரைப் பார்ப்பது இதுவே முதல்.

சிலையைப் பெறத் தயங்கிய என்னை அவர் விடவில்லை. கண்களால் எதோ சொல்ல வந்துத் திணறி விசுக் விசுக் என்று கழுத்தில் நரம்புகள் துடிக்க என் கைகளில் பிள்ளையாரை அழுத்தியபடியே காலமானார்.

திடுக்கிட்டேன். என் கைகளில் ஒருவர் சாவதும் இதுவே முதல். சாகிறவர் நம் வலது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு செத்தால் ஆவியாகவோ வேறே வடிவிலோ நம்மைத் தொடர்ந்து வருவார் என்று பம்மல் பூசாரி தணிகாசலம் ஒரு முறை சொன்னது ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது. சட்டென்று பார்த்தேன். என் வலது கையை அவர் வலதுகை பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. பதட்டத்துடன் விலக்கிக் கொண்டேன். ஆச்சரியமாக இருந்தது பிணப்பிடியின் வலிமை. வீட்டுக்கு வந்ததும் அவர் கொடுத்த பிள்ளையாரை எங்கேயோ வைத்தேன். அத்தோடு மறந்தும் போனேன்.

புள்ளி.

தற்செயலாகக் கிடைத்த 'நினைத்தது பலிக்கச் செய்யும்' மந்திர தாயத்தை கையில் பிடித்து நண்பர்கள் ஆளுக்கொரு வேண்டுதல் வைத்து மறந்த விஷயம் பற்றி முன்பே எழுதியிருக்கிறேன். என்றாலும் நடந்தது என்னவோ இது தான்.

மாதம் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை என் அப்பா பிள்ளையாருக்கு விசாலமாகப் பூஜை செய்வார். சொத்தெல்லாம் போனபின் வேலை தேடி சென்னை வந்து காசில்லாமல் சென்னை மெரீனா பீச்சில் நடந்த போது யாரோ சாமியார் கொடுத்த சிறிய வெள்ளிப் பிள்ளையார் என்பார். அந்தச் சிலைக்கு சந்தனக் காப்பு சார்த்தி அட்டகாசமாக அலங்கரித்து ஒரு அஷ்டோத்திரப் புத்தகத்தைப் படித்து அர்ச்சனை செய்வார். மற்ற நாட்களில் ஒன்றுக்கும் உருப்படாத என் அப்பா மாதத்தில் இந்த ஒரு பூஜையை மட்டும் பந்தாவாகச் செய்வார்.

மறு நாள் பூஜைக்கு உதிரிப்பூ வாங்கிவரச் சொல்லி காசும் கொடுத்திருந்தார். பம்மல் மலையுச்சியில் தாயத்து விவகாரத்தில் பூ வாங்க மறந்தே விட்டது மட்டுமில்லாமல் காசையும் தொலைத்து விட்டேன். வீட்டுக்கு வரும் பொழுதே நேரமாகி விட்டது. காசு வேறே இல்லை. திரும்பி வரும் பொழுது கோகுலம் காலனியில் மாமாவிடம் ஒரு ரூபாய் கேட்டு வாங்கி வந்து வைத்து விடலாம் என்ற எண்ணத்துடன் சட்டென்று என் அப்பா பர்சிலிருந்து ஒரு ரூபாயைத் திருடிக் கொண்டு ஓடினேன். இரட்டைப் பிள்ளையார் கோவிலருகே இருக்கும் பூக்கடை எல்லாம் அடைத்து விட்டன. என் அப்பாவைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாது. முதலில் அடி. அப்புறம் பேச்சு. அடியென்றால் அப்படி ஒரு அடி. அர்த்தமே இல்லாமல் அடிப்பார். இப்போது காரணம் வேறு கிடைத்து விட்டதே? செத்தேன் என்று கிருஷ்ணா நகருக்கு ஓடினேன். பிள்ளையார் கோவில் அருகே பூக்கடை உண்டு. அங்கேயும் மூடிவிட்டார்கள். "பூ இல்லே, பலாப்பழம் கீது, வாங்கிக்கிறியா?" என்றாள் க்ருஷ்ணா நகர்க் கிழவி. இன்றைக்குப் பலிதான் என்று பதறி பிள்ளையாரைப் பார்த்து வேண்டிக்கொண்டே பல்லாவரத்துக்கு ஓடினேன். நல்ல வேளையாகக் கடை அடைக்கவில்லை. "ஒரு ரூபாய்க்கு உதிரிப்பூ குடுங்க" என்று பையில் கை விடுகிறேன்...

திக்கென்றது. கடைக்காரியிடம் நடந்ததைச் சொல்லி அழுது கடன் கேட்டேன். முதலில் முடியாது என்றவள் என்ன தோன்றியதோ ஒரு பெரிய பொட்டலம் நிறையப் பூ வைத்து என்னிடம் கொடுத்து, "போ ராஜா" என்றாள். தெருவின் அசிங்கம் பாராமல் சாஷ்டாங்கமாக அவள் காலில் விழுந்தேன். பூவை வாங்கிக் கொண்டு அழுது கொண்டே திரும்பி ஓடி வந்தேன். நேரமாகி விட்டது. இனி எப்படியும் அடி விழும். திரும்பும் வழியில் பிள்ளையாரிடம் வேண்டிக் கொண்டேன். 'அப்பனை அடிக்காமல் இருக்கச் சொல்லு, மாமியிடம் கேட்டு தேங்காய் உடைக்கிறேன்'.

கோகுலம் காலனி வந்த போது மாமா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். நைசாக மாமியிடம் ஒரு ரூபாய் கேட்டேன். மாமா காதில் விழுந்து விட்டது. "எதுக்குடா ஒரு ரூபாய்?" என்றார். சொன்னேன். "அப்பா வந்திருப்பா மாமா, அவசரமா ஓடணும்" என்றேன். "ரூபாலாம் வேண்டாம். அடிக்க மாட்டான். நடந்ததைச் சொல்லு" என்றார் மாமா. மாமியும் இனி பணம் தர மாட்டார். "இருடா.. சாப்டுட்டு போ. மாமாவை அழைச்சுண்டு போ.. நீங்க போய் சமாதானமா சொல்லிட்டு வாங்கோ.. குழந்தையை அடிக்கிறதாவது.. என்ன ம்ருகம்.. பயந்து போயிருக்கான் பாருங்கோ" என்றார். நான் சாப்பிடவில்லை. மாமாவும் வரவில்லை.

வீட்டுக்கு ஓடினேன். அப்பா குளித்துக் கொண்டிருந்தார். அவசரமாக பூவை பூஜை மேடையில் வைத்தேன். பர்சில் பணம் இல்லாததைப் பார்த்து விசாரணை நடத்தி முடித்திருந்தார் என்று என் தங்கை என்னிடம் விவரமாகச் சொன்னாள். "என்னடா நீ திருடினியா?" என்றாள். சுத்தமாக மறுத்து விடுவது என்று தீர்மானித்திருந்தேன். "சீ சீ" என்றேன். அப்பா குளித்து வந்ததும் முதல் வேலையாக என்னிடம் கேட்டார். "ஏலே.. திருவாழத்தான்.. உளப்பாம சொல்லு.. எடுத்தியா?". "எனக்குத் தெரியவே தெரியாதுப்பா". பிள்ளையார் மேல் சத்தியம் செய்தால் என் அப்பா சற்று தளர்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். "இல்லப்பா.. பிள்ளையார் மேலே சத்தியமா நான் எடுக்கலே.. உன் பர்ஸ் பக்கமே வரலே.. நாள் முழுக்க விளையாடிட்டிருந்தேன்.. அதான் பூ வாங்கவே லேட்டு.. பிள்ளையார் மேலே சத்தியம்பா" என்று ஒரு போடு போட்டேன்.

வாசல் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது. என் தங்கை ஓடித் திறந்தாள். மாமி உள்ளே வந்தார். எங்களைப் பார்த்தார்.

"சரியான டயத்துக்கு வந்திருக்கேன். இதோ பாருங்கோ அத்திம்பேர்.. குழந்தை வந்து எல்லாம் சொன்னான்.. தெரியாம எடுத்துட்டான்.. அடிக்காதீங்கோ.." என்று எல்லாவற்றையும் விவரமாகச் சொன்னார். என் கன்னத்தைத் தட்டி, "வரட்டுமாடா கண்ணா.. அப்பா அடிக்க மாட்டா சரியா? சாப்டாம ஓடி வந்துட்டியேடா.. டீந்த்ரா.. வரட்டுமாடி.. இவனுக்கு சாதம் போடு.." என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார். "குழந்தையை அடிக்காதீங்கோ.. ரூவா தானே.. போய்ட்டுப் போறது.."

என் மாமி கிளம்பியதும் எனக்கு விழுந்த முதல் அறையில் கன்னம் பழுத்துப் போனது. "பிள்ளையார் மேலேயா சத்தியம் பண்றே ப்ளேக்காட்?" எனக்கு விழுந்த இரண்டாவது அறையைப் பார்த்த என் தங்கை நின்றபடி அதிர்ச்சியில் ஒன்றுக்குப் போனாள். பூஜை மேடைப் பிள்ளையாரைப் பார்த்தேன். சிரிப்பது போல் பட்டது. என் அப்பா அடிக்கும் பொழுது என் அம்மா பொதுவாகத் தடுத்ததே இல்லை. அன்றைக்கும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இரண்டு அடிக்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை. பிள்ளையாரைப் பார்த்தேன். என்னைக் கைவிட்டு சிரிப்பு வேறேயா? மீண்டும் தாயத்து நினைவு வந்தது. இந்த முறை உருகி வேண்டிக் கொண்டேன். அப்பா சாக வேண்டும்.

அன்றைக்கு அவரிடம் வாங்கியது தான் கடைசி அடி. அடுத்த மாதம் ஆகஸ்டு 15ம் தேதி இறந்தார். எனக்கும் விடுதலை.

புள்ளி.

<இன்னும் உண்டு> ►► 2

தர்மம்?

மனிதக் கலைக்கூடம் விசித்திரமானது. தன்னறிவும் தன்னம்பிக்கையும் சரியான அளவில் கலந்து சீராக வடிவமைத்து அறிவுமுலாம் பூசி அடங்காத வெற்றி விளக்கொளியில் மிளிறும்படி வைத்தாலும், காலத் தூசும் வாழ்க்கைத் துருவும் கருணையின்றித் தொடர்ந்து தாக்கியதால் விளைந்த அவநம்பிக்கை அழுக்கில் பொலிவிழக்கும் பெரும்பான்மை மனிதப் பொம்மைகளின் நடுவே, பண்பை மட்டும் அட்சயபாத்திரப் பருக்கை போல் எப்படியோ பிடித்துக்கொண்டு அவலத்திலும் அழியாத அழகாய்த் தோன்றும் பொம்மைகள் சில... கலைக்கூடத்தின் விசித்திரத்தையும் கொடூரத்தையும் நியாயப்படுத்துவது வேதனையைக் கடந்த வியப்பு.

கும்பகோணத்திலிருந்து இரவுப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ரதிமீனா நிறுவனப் பேருந்து ஒன்றில் சீட்டு வாங்கியிருந்தேன். முன்னர் பலமுறை பயணம் செய்திருக்கிறேன். வண்டியும் இருக்கையும் ஓரளவுக்கு வசதியாகவும் சுத்தமாகவும் இருக்கும். இந்த முறை வாய்த்தது பாடாவதி வண்டி. சாய்விசையை அழுத்தினால் பின்னாலிருந்த பெண்மணி மடியில் ஒரேயடியாகச் சாய்ந்து விட்டது. அவர் அலற, தொடர்ந்து நான் அலற... சிரமப்பட்டு எழுந்து இருக்கையை மேலெழுப்பினேன்.. ஜன்னலோரப் பக்கத்து இருக்கைக்கு ஆள் வருவதாகவும் வேறு இடம் இல்லையென்றும் சிப்பந்தி சொன்னதால், என் இருக்கையிலேயே நிமிர்ந்த நெஞ்சும் நிறையாத கண்டனமும் கூடியக் கண்மூடிப் பார்வையுடன் அமர்ந்திருந்தேன். பேருந்து கிளம்பும் தருணத்தில் பக்கத்து இருக்கைக்காரர் ஏறிக்கொண்டார். எழுந்து வழிவிடும் பொழுதே ஒருவரையொருவர் அடையாளம் கண்டு கொண்டோம்.

முரளி என்கிற கோபாலகிருஷ்ணனை நான் சடுதியில் அடையாளம் கண்டதன் பின்னே சில காரணங்கள் உண்டு. என் காரைக்கால் வாழ்வின் மூன்று நண்பர்களில் ஒருவன் முரளி என்பது ஒரு காரணம். என் வாழ்வில் நான் செய்த முதலும் கடைசியுமான திருட்டுக்குக் கூட்டாளி என்பது ஒரு காரணம். திருட்டை விடுவோம். மறக்க முடியாத காரணம் உண்டென்றால் அது அனந்தராமன். முரளியின் அப்பா.

1967ம் வருடம் ஜூன் மாதம் காரைக்காலில் குடிபுகுந்த முதல் நாள். எங்கள் தெருவின் கடைசி வீட்டில் தனியாக வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த முரளியிடம் என்னை அறிமுகப் படுத்திக்கொண்டேன். தன் பெயரைச் சொல்லி, "எங்கப்பாம்மா ஆஸ்பத்திரி போயிருக்காங்க... எங்க தாத்தா இன்னிக்கு காலைல தூக்கு போட்டுக்கிட்டாரு..." என்றான்.

ஒரு கணம் எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தோன்றவில்லை.

என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு "நல்லா இருக்கியா துரை?" என்றான். "சதாபிஷேகத்துக்கு நீ காரைக்கால் வந்தப்ப பாத்தோம்.. பதினஞ்சு வருஷம் இருக்குமா?"... வசதியாக உட்கார்ந்து கொண்டு... "சாஞ்சுக்கயேன்?". என்றான்.

ஒரேயடியாகச் சாய்ந்ததைச் சொன்னதும் சிரித்தான். "காசு வாங்குறதுல குறியா இருக்கானுங்களே தவிர பயணிகளுக்கு வசதியா ஏதாவது செய்யறாங்களா பாரு"

"விடு. என் துரதிர்ஷ்டம் இந்த மாதிரி சீட் கிடைச்சுது" என்றேன்.

"வேறே சீட் கிடைச்சிருந்தா இப்ப நாம சந்திச்சிருக்க முடியுமா? அதுவும் அதிர்ஷ்டம் தானே?" என்றபடி இருக்கையை நேராக்கிக் கொண்டான். "நானும் இப்படியே உக்காந்துட்டு வரேன்".

இதான் முரளி என்கிற கோபாலகிருஷ்ணன். எதையும் நிறைவுக் கோணத்தில் மட்டுமே பார்ப்பவன். படுபாவி, மாறவே இல்லை.

"மெட்ராஸ் போறியா?" என்றான். இவனாவது மெட்ராஸ் என்கிறான். மெட்ராஸ் எனும் ஒற்றைச்சொல் கால எந்திரம் இன்னும் எத்தனை நாள் பயணத் தகுதியில் இருக்குமோ தெரியவில்லை.

"ஆமாம்.. அம்மாவைப் பார்க்க வந்தேன்" என்றேன்.

"கும்மோணத்துலயா இருக்கா உங்கம்மா? எப்படி இருக்கா? சௌக்கியமா?"

தலையசைத்தேன். "நீ எங்கே இங்கே?" என்றேன்.

"பத்து வருஷமா இங்கதான் வேலை பாக்கறேன். டவுனைஸ்கூல்ல கணக்கு வாத்தியார்...." சற்றுத் தயங்கி, "வேலை பாத்தேன்னு சொல்லணும்" என்றான்.

"ஏன்?"

"இன்னிக்குக் காலைல வேலையை விட்டுட்டேன்"

"ஏன்?"

"அவசரமா மெட்ராஸ் போகணும். இனிமே மெட்ராஸ் வாழ்க்கைதான் போலிருக்கு"

கேள்வி கேட்காமல் அவனைப் பார்த்தேன்.

"என் பையன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்... தீபாவளிக்கு மொதநாள்... முப்பதாவது பொறந்த நாளன்னிக்கு... தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்காக பாதி ராத்திரி எட்டாவது மாடியிலந்து விழுந்துட்டான்.."

அவன் சொன்னது என்னை உறைய வைத்தது.

பிறப்பிறப்பு புரியாத அந்த வயதிலும் செய்தியின் தீவிரம் புரிந்தது. "என்ன சொல்றே? உங்க தாத்தா தூக்கு போட்டுட்டாறா?"

"ஆமாம். திடீர்னு காலம்பற எங்கம்மா கத்தறா. என்னானு நானும் அப்பாவும் எழுந்து பாத்தா... ஹால்ல எங்க தாத்தா சீலிங் பேன்ல தொங்கறாரு. எங்கப்பா என்னை பெட்ரூம்ல தள்ளிக் கதவை சாத்துறதுக்குள்ள நான் பாத்துட்டேன். தாத்தா கால் ஆடிட்டே இருக்கு. தலை சாஞ்சு கிடக்கு. தாத்தாவை கீழே இறக்கி எங்கப்பா டாக்ஸி கூட்டிட்டு வந்து பெரியாஸ்பத்திரிக்கு போயிருக்காங்க..." என்றவன், அதே ஓட்டத்தில் வெண்மையாக "நீ ஊருக்குப் புதுசா? உங்க வீடு மலர் வீட்டுக்குப் பக்கத்துல தானே? உங்கப்பாவை நான் பாத்துருக்கேன். மோட்டார்பைக் வச்சிருக்காரு தானே? எங்கப்பா கிட்டே சைக்கிள் கூட கிடையாது" என்றான்.

எந்த ஓட்டத்துக்கு ஈடு கொடுப்பது என்பது புரியவேண்டிய அவசியமில்லாத வயதின் வசதியில் பொதுவாகத் தலையசைத்தேன். "எங்கம்மாவும் நாங்களும் இன்னைக்குக் காலைல வந்தோம். போன வாரமே நாகூர் வந்துட்டோம். அங்கே எங்க பெரியம்மா இருக்காங்க. எங்க பெரியம்மா பையன் ரகு என்னோட பெரியவன். குடுகுடுபாண்டியோட சண்டை போட்டான் தெரியுமா? அங்கேந்து பஸ்ல நேத்திக்கு ராத்திரி வந்தோம். எனக்கு ஒரு தம்பி மூணு தங்கை. தம்பியும் கடைசி தங்கையும் மெட்ராஸ்லயும் வாசுதேவநல்லூர்லயும் இருக்காங்க. எங்கப்பா அடிக்கடி வேலையை விட்டுடறாருனு அவங்களை எங்க தாத்தா பாட்டி பாத்துக்கறாங்க" என்று செய்திகளைத் தொடர்பில்லாமல் அறிவித்தேன்.

"நிர்மலா ராணி ஸ்கூல் தானே நீயும்?" என்றான்.

"ஆமாம்.. எங்கப்பா என்னையும் என் தங்கையையும் சேத்துட்டாரு. மெட்ராஸ்ல தெரஸா ஸ்கூல்ல க்வாடர்லி வரைக்கும் படிச்சோம். நான் எப்பவும் பர்ஸ்ட் ரேங்க். இங்கே எனக்கு டபுள் ப்ரமோஷன் கொடுத்து சேத்துக்கிட்டாங்க. என் தங்கைக்கு டபுள் ப்ரமோஷன் கிடையாது. அதே க்ளாஸ்லதான் படிக்கணும்." என்றேன். என்ன பெருமையோ தெரியவில்லை.

"படிக்க்க்க்கிற புள்ளையா?" என்றான் இழுத்து. என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தான். "எங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா உன் குசுவைக் குடிக்கச் சொல்லுவாரு"

"என்னது?"

"யாராவது பர்ஸ்ட் ரேங்க் பையன் எங்க வீட்டுக்கு வந்தா உடனே குசு குடிரானு ஆரம்பிச்சுடுவாரு"

"ஏன்? நீ நல்லா படிக்க மாட்டியா?"

"படிப்பேன். ஆனா எப்பவும் அஞ்சாவது ஆறாவது ரேங்கு தான்"

திடீரென்று தெருமுனையில் அலாரம் போல் மணி அடிக்க, திரும்பினோம். ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வண்டி அவசரமாக வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இரண்டு பேர் ஒரு படுக்கையில் வெள்ளைத துணி போர்த்திய உடலை அவசரமாக வெளியே எடுத்து வீட்டு ஹாலில் கிடத்தி வந்த வேகத்தில் வண்டியுடன் காணாமல் போனார்கள். விசை தட்டினாற்போல் அழுகை. ஓலம். திடுக்கிட்டேன். வார்த்தை வராமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முரளியின் அப்பா அனந்தராமன் என்னிடம் வந்து அன்புடன் "யாருப்பா அம்பி நீ?" என்றார். சொன்னதும், "இதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே. பாத்து பயந்துடாதே. இவனோட தாத்தா வைகுண்டம் போயிட்டார்: நாங்கள்ளாம் இருந்து வழியனுப்பணும். நீ ரெண்டு நாள் கழிச்சு விளையாட வா" என்றார் சாதாரணமாக.

"என்ன இப்படி சாதாரணமா சொல்றே?" என்றேன் சற்று நிலைதடுமாறி.

"ப்ராப்தம். அவனுக்கு என்ன பிரச்சினையோ?. கடன்னு சொல்றா. பொண்டாட்டினு சொல்றா. வேலைன்னு சொல்றா. கொஞ்ச நாளாவே லூசாட்டம் என்னமோ பேத்திண்டிருந்தான்னு சொல்றா... நாங்கதான் யாருமே கவனிக்கலேயோ என்னவோ?"

கேட்பதா கூடாதாவென்று புரியாமல் காத்திருந்தேன். அவனாகவே தொடர்ந்தான். "ஆனா சாகலே பாரு. அவனோட துர்பாக்கியம் கரெக்டா ஒரு காய்கறி லாரி மேலே விழுந்துட்டான். ரோட்டுல விழுந்திருந்தாலாவது பொட்டுன்னு போயிருப்பான். இப்படி மண்டைல அடிபட்டு... லாரிக்கார புண்யவான் உடனே ஸ்ரீக்ருஷ்ணாவை ஆஸ்பத்திரிலே சேர்த்து... நானும் ஸ்வர்ணாவும் தீபாவளியன்னிக்கு அடிச்சுண்டு ஓடினோம். ஆஸ்பத்திரிலே கோமால கிடக்கான்... பத்து பதினஞ்சு நாளாவது தீவிர மருத்துவ கவனிப்புல இருக்கணும்னுட்டாங்க ஆஸ்பத்திரிலே. அவனைத் தினம் போய் கவனிக்கறதுக்காக இவ முடிச்சூர்ல அக்கா வீடு காலியா இருக்கேன்னு அங்க தங்கிண்டு இருந்தா. நான் திரும்பி வந்துட்டேன். அடிச்சுது மெட்ராஸ்ல பத்து நாள் பேய்மழை. வெள்ளிக்கிழமை... நல்ல முகூர்த்த நாளா பார்த்து... வீட்டுல தண்ணி அளவு ஏறிண்டே வந்து வெள்ளத்துல சட்டுன்னு வெளில வர முடியாம... உதவிக்கு ஆள் இல்லாம... வீட்டுக்குள்ளயே மூழ்கிச் செத்துட்டா ஸ்வர்ணா. ரெண்டு நாள் கழிச்சுதான் தெரிஞ்சுதாம். அழுகிக் கிடக்காளாம். நேத்திக்கு ஆஸ்பத்திரிலந்தும் சேதி வந்துது. ஸ்ரீக்ருஷ்ணா கோமாலந்து வந்துட்டான். ஆனா மூளை குழம்பியிருக்கு. வலதுபக்கம் வாதம். பேச்சு வரதுக்கு நாளாகும்னு... அரக்க பறக்க கிளம்பிட்டேன். போய் அவளுக்குக் காரியம் பண்ணனும். அப்புறம் அவனுக்கு கைங்கரியம் பண்ணனும்..."

இன்னும் ஏதாவது விபரீதமாகச் சொல்லப் போகிறானோ என்று விளங்காமல் சில கணங்கள் விழித்தேன். சுதாரித்து "என்ன சொல்றதுனே தெரியலே முரளி.. இத்தனை அதிர்ச்சியை ஒட்டு மொத்தமா கேக்கறதுக்கே எனக்கு சக்தியில்லை... நீ எப்படி யதார்த்தமா இருக்கேன்னு புரியலே... எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருக்குடா" என்றேன்.

"சகடம் உருண்டுட்டே இருக்கு துரை. இன்னிக்கு செத்தா நாளைக்கு ரெண்டு. இதுல வருத்தப்பட்டும் துக்கப்பட்டும் என்ன ஆகப்போறது?" என்றான். "ஒருவேளை நானும் அவளோட நாலு நாள் தங்கியிருந்து.. நானும் போயிருந்தா? பிள்ளையை யார் கவனிக்கறது? இப்ப ஸ்ரீக்ருஷ்ணாவுக்காவது நான் இருக்கும்படி ஆச்சு பாரு? அதுவும் ஒரு ஆசீர்வாதம் தானே?"... சிறு மௌனத்துக்குப் பிறகு... "எங்கப்பா ஞாபகமிருக்கில்லையா உனக்கு? அவர் அன்னிக்கே சொன்னாராம்.. ஸ்வர்ணாவுக்கு ஜலகண்ட ம்ருத்யு சாத்யம்னுட்டு அவ அப்பாகிட்டே... சொன்னமாதிரியே ஸ்வர்ணாவுக்கு தண்ணீல சாவு. அனந்தராமன் நாக்கு அசாத்திய வாக்கு இல்லையோ?"

நான் அனந்தராமனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். "என்ன மாமா இப்படிச் சொல்றீங்க? அதிர்ச்சியா இருக்கு"

"என்னைப் பத்தி உனக்குத் தெரியுமில்லையா? எனக்கு கிடைச்சிருக்குற சக்தி ஒரு மகா ஆசீர்வாதம். அதை ஸ்வயலாபத்துக்கு உபயோகிச்சா நிக்காது. மத்தவா பலனுக்குக்காகக் கிடைச்ச சக்தி. அப்படித்தான் இன்னி வரைக்கும் வாழ்ந்துண்டிருக்கேன். எனக்கோ என் நேர் வாரிசுகளுக்கோ இதைப் பயன்படுத்தக்கூடாதுனு வைராக்கியமா இருக்கேன்..." சற்றுத் தயங்கி..."இருந்தேன்னு சொல்லணும்... இல்லேடா... நீ எங்கந்தோ இங்கே வந்திருக்கே... என்னைப் பாக்க வந்தது ஒரு செய்தி போலப் பட்டுது.. அதான்.. உங்கிட்டே சொல்லலாம்னு தோணித்து... பாரமா நினைச்சுக்காதே.. தயவுசெஞ்சு இதை முரளிகிட்டே நான் சொன்னதா சொல்லிடாதே... நான் உசிரோட இருக்குறவரைக்கும் அவனுக்கு இது தெரியவேண்டாம்... எனக்கு செய்யுற ஒரு உதவியா நினைச்சுக்கோ"

அவர் சொன்னது எனக்குள் இறங்கி என்னவோ செய்தது. முரளியின் திருமணத்துக்குப் போனதோடு சரி. எத்தனையோ வருடங்களுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவிலிருந்து அவனைப் பார்க்க வந்திருந்தேன். அவன் அப்பாவுக்கு சதாபிஷேகம் என்று என்னை வற்புறுத்தி அழைத்திருந்தான். வந்த இடத்தில் இப்படி ஒரு செய்தியை அனந்தராமன் சொல்வார் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவர் எதிரே நின்ற சட்டையற்றச் சிறுவனை குப்புறப் படுக்க வைத்து அவன் கைகளை இறக்கை போல் விரித்துப் பிடித்தார். சிறுவனின் தந்தையிடம் சிறுவனின் இடது கையை அழுத்திப் பிடித்துக் கொள்ளச சொன்னார். அனந்தராமன் சிறுவனின் சூம்பிக் கிடந்த வலது கையை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டார். சிறுவன் அலறிக் கொண்டிருந்தான். "கண்டுக்காதீங்கோ.. சித்த நாழி அப்படித்தான் இருக்கும்.." என்றார். ஒரு கிண்ணத்தில் குழைத்து வைத்திருந்த வண்ண விழுது ஒன்றை எடுத்து சிறுவனின் முதுகுத் தண்டில் தடவி அழுத்தித் தேய்த்தார். பிறகு தண்டிலிருந்து மேலாகவும் குறுக்காவும் நீவினார். நீவியபடியே சிறுவனின் வலது கையை மெள்ள மெள்ள உயர்த்தினார். சிறுவன் அலறிக்கொண்டிருந்தான். நிறுத்திய அனந்தராமன், "இன்னிக்குப் போறும். புதன் சாயந்திரம் அஸ்தமனத்துல வந்துருங்கோ" என்றார்.

சிறுவனின் தாய் எங்கள் வீட்டில் போல் பல வீடுகளில் வேலை செய்து பிழைப்பவர். தந்தை மாவு மில் அருகே சைக்கிள் ரிக்ஷா வைத்திருந்தார். சிறுவன் பள்ளிக்கூடம் போகவில்லை. விளங்காத வலது கையுடன் எங்கிருந்து படிப்பது? அதைத்தவிர சிறுவனின் சாதி சமூக அந்தஸ்து, கிறுஸ்துவப் பள்ளிகளில் கூட ஏற்கப்படவில்லை.

மூன்றாவது மாதமோ என்னவோ சிறுவனுக்கு எல்லாம் சரியாகி விட்டது. விளங்காதிருந்த கை சுத்தமாகச் சரியாகிவிட்டிருந்தது. ஒரு பைசா பணம் வாங்கவில்லை அனந்தராமன்.

அதே நினைவாக, "உங்கப்பா இருந்தா இந்நேரம் ஸ்ரீக்ருஷ்ணாவைக் குணப்படுத்தியிருப்பார்" என்றேன். அனந்தராமன் என்னிடம் சொன்னதை அவனிடம் சொல்லத் தோன்றியது. "டேய்... சதாபிஷேகத்துக்கு வந்தப்போ உங்கப்பா எங்கிட்டே ஒண்ணு சொன்னாருடா.. எனக்கு அப்போ புரியலே.. இப்போ.."

உடனே என்னைத் தடுத்தான். "வேணாம்டா... என்னைப் பத்தி ஏதாவது சொல்லியிருந்தா தயவுசெஞ்சு சொல்லாதே.." அவன் குரலில் சற்று ஆத்திரம் கலந்திருந்ததை உணர்ந்தேன்.

வண்டி மாயவரம், கடலூர், நெய்வேலி என்று வரிசையாகக் கடந்து கொண்டிருந்தது. எங்கேயாவது காபி டீ சாப்பிட நிறுத்துவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தேன். சமீப மழையின் விளைவாக வழியோர கும்பகோணம் டிகிரிக் காபிக்கடைகள் எல்லாம் மூடியிருந்தன. ஏற்கனவே அங்கே காபி சகிக்காது. நல்லது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இருந்தாலும் எங்கேயாவது ஒரு கப் காபி சாப்பிடக் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது.

"கொஞ்சம் கடுப்பா பேசிட்டேன்னு நினைக்காதே... யார் யாருக்கோ எங்கப்பா ஆரூடமும் மருந்தும் வாக்கும் சொல்லியிருக்காரு... ஞாபகம் இருக்கா.. உனக்கு நாலாவது தங்கை பொறந்து உங்கம்மா பொழைப்பாளானு படுத்துக் கிடந்த போது எங்கப்பா நீங்க எல்லாம் அமோகமா இருக்கப் போறேள்னு சொன்னது? உங்கப்பாவை மோட்டார்பைக் ஓட்டுறதை நிறுத்தச் சொன்னது? நீ அமேரிக்கா போவேன்னு அப்பவே சொன்னாரு ஞாபகம் இருக்கா?.."

"ஏன் ஞாபகம் இல்லே?" என்றேன்.

எதிர்பாராததை ஆரூடமாகச் சொல்வதிலும் நிகழ்த்திக் காட்டுவதிலும் அனந்தராமன் வல்லவர். பார்த்திருக்கிறேன். கேட்டிருக்கிறேன். நேரிடையாகவும் அனுபவித்திருக்கிறேன். எதிர்கால நிகழ்வுகளைச் சொல்லுவார். குணப்படுத்த முடியாது என்று சொல்லப்பட்ட வியாதிகளைக் குணப்படுத்துவார். எங்கிருந்தெல்லாமோ வருவார்கள். ஜோசியம் கேட்கவும். தேவமருந்து வாங்கவும். மருத்துவம் என்று ஒரு நாளும் சொல்லமாட்டார். தேவமருந்து என்றே சொல்வார். காரைக்காலில் இருந்த போது என் பாட்டி அடிக்கடி சொல்லுவார். "அந்த அதர்வண பிராமணன் வீட்டுக்குப் போகாதேடா... தலைகீழா நடந்து வரப்போறே ஒரு நாளைக்கு. சொல்றதைக் கேளு".

"சொல்லுங்கோ" என்றேன்.

அனந்தராமனுக்கு சதாபிஷேகம் முடிந்த மறுநாள். காரைக்கால் தர்பாரண்யேஸ்வரர் கோவிலில் தொடங்கி திருவாரூர், திருவிடைமருதூர், சுவாமிமலை, திருநள்ளார் கோவில்களுக்கு வசதியான காரில் அழைத்துச் சென்று திரும்பியிருந்தேன். என்னிடம் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தார்.

என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டார். "என் பையன் முரளிக்கு ஆயுசுல நிம்மதியே கிடைக்காதுடா. எங்கப்பாவோட கர்மா என் பேரனைக் கட்டியிருக்கு. ஆனா எனக்குக் கிடைச்ச விடுதலை என் பையனுக்குக் கிடைக்காது போலிருக்கு.. நடக்கும்னு தெரிஞ்சே சில சமயம் நடக்காதுனு ஏதோ ஒரு நம்பிக்கைல சில காரியங்களைச் செஞ்சுடறோம்" என்றார். குரல் விம்ம,"இதுக்கு மேலே என்னால சொல்லமுடியாது. இதையே யார் கிட்டேயாவது சொல்லணும்னு மனசு குடைஞ்சு தள்ளித்து. உன்னோட இத்தனை கோவில்களுக்குப் போயிட்டு வந்தப்போ எனக்கு கிடைச்ச அசாத்திய நிம்மதியிலே துணிஞ்சு இதைச் சொல்லிட்டேன்" என்றார். "என் பேரனால அவனுக்கு நிம்மதி போயிடும். ஒரு உதவி பண்ணு... நாளைக்கு நான் போனப்புறம்.. பேரனுக்கு ஏதாவதுனா முரளி எல்லாத்தையும் விட்டு வடக்கே காசிலயோ கேதாரநாத்லயோ சன்யாசம் வாங்கி ஓஞ்சுடச்சொல்லு. சம்சார பந்தம் அவன் நிம்மதியைக் கொலைச்சு சாகற வரைக்கும் விடாது". அதற்குள் ஸ்வர்ணா காபி கொண்டு வர சுதாரித்தார்.

மோசமான காபி என்றாலும் அப்போதைக்கு அது தேவைப்பட்டது. பாண்டிச்சேரி அருகே எங்கேயோ நிறுத்தியிருந்தார்கள் வண்டியை.

"துரை.. எனக்கும் சில சமயம் தோணிருக்கு. எங்கப்பா கிட்டேயே கேட்டிருக்கேன். இத்தனை பரோபகாரம் பண்றேளே.. எனக்குக் கொஞ்சம் உபகாரம் பண்ணக்கூடாதானு.. என் வாழ்க்கை நதி எப்படியெல்லாம் ஓடும்னு பாதை போட்டுக் காட்டியிருந்தா வேறே முடிவுகள் எடுத்திருப்பேனோ என்னவோனு அடிக்கடி தோணும். அப்புறம்தான் உணர்ந்தேன். எங்கப்பா ஆரூடத்துக்கு ஏத்தமாதிரி நான் முடிவுகள் எடுத்திருந்தா அது மட்டும் எனக்கு நிம்மதியையோ ஆனந்தத்தையோ கொடுத்திருக்கும்னு என்ன நிச்சயம்? அதுவுமில்லாம... அவரோட தர்மத்தை எனக்காக விட்டுக்கொடுத்தாருனு ஒரு பாரம் வேண்டாம் பாரு..."

"எதுடா தர்மம்? ஒரு துரும்பைப் பிடிச்சுட்டாவது கரையேற மாட்டோமானு தினம் தினம் வாழ்க்கைக் கடல்ல நீந்திட்டிருக்குற கோடிக்கணக்கான பேர் மத்தியிலே... அப்படிக் கிடைச்ச துரும்பைக் கூட ஊழல்லயும் அரசியல்லயும் முட்டாள்தனத்துலயும் இழந்துட்டு அல்லாடிட்டிருக்குறவங்க மத்தியிலே.. இப்படியொரு சக்தி கிடைச்சிருக்கு உங்கப்பாவுக்கு. பேராசையெல்லாம் வேண்டாம்.. ஒரு சின்ன வழியாவது காண்பிச்சிருக்கலாம் இல்லையா? ஏழைலந்து அரசியல்வாதி வரைக்கும் அவனவன் பணமா கொட்டிக் கொடுத்தப்ப உங்கப்பா ஒரு காசு கூட வாங்காதது எந்த விதத்துல நியாயம்? அப்படி வாங்கியிருந்தா ஒருவேளை நீ இருந்த இடத்துலயே உன் பையனோட அமோகமா இருந்திருக்கலாமே? தனக்கு மிஞ்சித்தாண்டா தானமும் தர்மமும்"

"நீ சொல்றது உனக்கும் எனக்கும் நியாயமாத் தோணினாலும் அது அவரோட தர்மம் ஆகாதுடா. பரோபகாரம் அவருக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்துது. சக்தியை தனக்குச் சாதகமா பயன்படுத்திட்டிருந்தா குற்ற உணர்வு தான் மிஞ்சியிருக்கும். எங்கப்பாவை எனக்குத் தெரியும். அவருக்குக் கிடைச்ச அபூர்வ சக்தியினால எங்க தாத்தா தூக்குப் போட்டுட்டதிலந்து என் பையன் நிலமை வரைக்கும் தெரிஞ்சிருக்காம இருக்கும்னு நான் நினைக்கலே. எனக்குச் சொல்லாத காரணத்தையும் நான் வெறுக்கலே"

"நீ இருக்குற நிலமைல..உன் பையனுக்கு இருக்குற நிலமைல.. உன்னால பாத்துக்க முடியுமா?"

"ஏன்?"

"ஸ்வர்ணா தவறிட்டாங்கறே.. உனக்கும் வயசாயிடுச்சு.. வேலையை விட்டாச்சுன்றே.. உன் பையனுக்கு மூளை குழம்பியிருக்குனு சொல்றே. நீ யாருனு கூட அவனுக்குத் தெரியாதுடா.."

"அதனால என்னடா. என் பிள்ளையை எனக்குத் தெரியுமே?"

"முரளி.. தப்பா நினைக்காதே.. இப்பல்லாம் இதுக்குன்னு தனி இடம் வசதியெல்லாம் கிடைக்குது. மொத்தமா பணம் கட்டி ஸ்ரீக்ருஷ்ணாவை சேத்துட்டா அவங்களே பாத்துப்பாங்க. அப்பப்போ போய் பாத்துட்டு வரலாம்..."

"என்னடா உளறல் இது? எனக்குப் பொறந்த குழந்தைடா. யார் பாத்துப்பாங்க? காசுக்காக வேலை செய்யுறவங்களா? போடா"

"கண்மூடித்தனமா பேசாதடா. உன்னால அவனைப் பார்த்துக்க முடியாது. உங்கிட்ட வசதியும் கிடையாது"

"எனக்கென்ன? ஸ்வர்ணாவோட நகையெல்லாம் வித்து இருக்குற பிராவிடன்ட் பணத்தையெல்லாம் எடுத்து அவனைக் கவனிச்சுக்க வேண்டியதுதான். இதைவிட எனக்கு என்ன வேலை?"

"பணத்தைச் சொல்லலே. நாளைக்கே உனக்கு உடம்புக்கு முடியாமப் போனா? அட.. உனக்கே ஒண்ணு ஆறதுனு வை.."

"அதனால என்ன? நான் இருக்குற வரைக்கும் அவனைப் பாத்துண்ட திருப்தியும் நிம்மதியும் போறுமே. பணம் கட்டித் தனியாச் சேத்திருந்தாலும்... எப்படியிருந்தாலும் எனக்கப்புறம் அவனுக்கு என்ன நடக்கும்னு என்ன உத்தரவாதம் இருக்கு?"

"அதெப்படிடா.. நீ போனப்புறமும் அவன் உன் குழந்தை தானே? யாராவது கவனிக்க வேண்டாமா?"

"துரை.. நான் போனப்புறம் நானே இல்லைடா. எனக்கு ஏது குழந்தை? நான் போனப்புறம் யாராவது கவனிக்கணுங்கறதுக்காக இருக்குறப்ப நான் கவனிக்காம இருக்கலாமா? இருக்குறவரைக்கும் தானே என் தர்மமும் நியாயமும் எனக்கு தைரியத்தையும் நிம்மதியையும் கொடுக்கவோ கெடுக்கவோ முடியும்..? எனக்கப்புறம்.. அந்தப் பார்வதி பரமேஸ்வரன் பாத்துக்கட்டும்.. ஒரு பேச்சுக்கு சொல்றேன்... நாளைக்கு உன் குழந்தைக்கு இப்படி ஆச்சுனா விட்டுப் போயிடுவியா?"

"விட்டுப் போகமாட்டேன். விடாம பிடிச்சிட்டிருக்கவும் மாட்டேன். கண்டிப்பா ஒரு இடத்துல சேர்த்து பணம் கட்டி... என் சக்தியின் வரம்பு எனக்குத் தெரியும்"

"அப்படித் தெரிஞ்சா இத்தனை நாள் எல்லாம் பண்ணினே? சின்னக் குழந்தையா நடை பழகினதுலந்து... கைல நாலணா இல்லாம அமெரிக்கா போனதுலந்து... எந்த சக்தியோட வரம்பு உன்னைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கு?"

என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. வண்டி கிளம்பத் தயாரென்று ஒலிக்க, அவசரமாக ஏறிக்கொண்டோம்.

"எங்கப்பா தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ எனக்குக் கொடுத்த ஒரு பெரிய சக்தி என்னன்னா... எதையும் அதன் போக்குல எடுத்துக்கணுங்கிறது மட்டும்தான்... நடக்குறது நடக்கும்... அதிலே நாமளும் நடக்கப் பழகிக்கணும்...அவ்வளவுதான். நான் அப்படிக் கேட்டேன்னு தப்பா நினைக்காதே. ஒரு நாளும் உன் குழந்தைக்கு எதுவும் ஆகாது" என்றான் உட்கார்ந்தபடி.

"சே சே! நான் அப்படியெல்லாம் நினைக்கலேடா. நீ நிம்மதியா இருக்கணும்னுதான் அப்படிச் சொன்னேன"

"தெரியும்டா. இருந்தாலும் அப்படிக் கேட்டதுக்கு என்னை மன்னிச்சுடு. ஒரு கணம் தவறி வரம்பு மீறிட்டேன்" என்று என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். "உன் கூட பேசினதே பெரிய பாரம் இறங்கினாப்புல இருக்கு. நீ ஊருக்கு வந்ததே தெரியாது. இருந்தும் இன்னிக்குப் பார்த்து இதே பஸ்ல ஏறி என் பக்கத்துல உக்காந்து வரணும்னு இருக்கா சொல்லு? இதான் செய்தி. உனக்குப் புரிஞ்சாலும் ஏத்துக்க மாட்டே இல்லையா? கண் அசத்திட்டு வரது. கொஞ்ச நேரம் தூங்கறேன்" என்றபடி கைகளைத் தளர்த்திக் கண்மூடினான். நொடிகளில் குறட்டை.

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. கண்மூடியவுடன் தூங்குகிறானே? இத்தனை பிரச்சினைகளின் இடையே? எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறான்? ஏதாவது உதவி செய்வதா? அவனுடைய சிக்கல்களைச் சிந்தித்துக் குழம்பி என் தூக்கத்தைத் தொலைத்தேன்.

குரோம்பேட்டையில் நிற்கவேண்டி வண்டி வேகம் குறையத் தொடங்கியது. முரளியை எழுப்பி விடைபெற எண்ணி அவனைப் பார்த்தேன். கவலையில்லாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். முகத்தில் சிறு புன்னகை கூட அரும்பியிருந்தது. இவனுக்கெல்லாம் எதற்கு நிம்மதி? அனந்தராமனின் கவலைக்குப் பொருளில்லை என்பது பொட்டில் அடித்தது. தந்தை மகன் இருவரின் தர்மமும் சற்றே புரிந்தது போல் பட்டாலும்.. தர்மமோ நம்பிக்கையோ ஏதோ ஒன்று இவனைத் தொடர்ந்து நடத்திச்செல்லும் என்பது தெளிந்தது. என் தொடர்பு விவர அட்டை ஒன்றை அவன் சட்டைப்பையில் செருகி, இறங்குவதற்காக எழுந்தேன்.

புத்தகம் சாராயம் கச்சாமி

1. புத்தக விமரிசனங்கள்.
2. சாராயம் காய்ச்சுவது எப்படி?
3. பயணத் துக்கடா.


    திருவிழாவுக்கு நண்பர்களுடன் போகிறீர்கள். திடீரென்று பூகம்பம். கடலோரத் திருவிழா என்பதால் சுனாமியும் சேர்ந்து வருகிறது.. என்ன செய்வீர்கள்? அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி எப்படியோ தப்பிக்கிறீர்கள். சற்று அமைதியானதும் புரிகிறது. உடன் வந்த உயிர் நண்பர் மோகனை பூகம்பத்திலோ சுனாமியிலோ விட்டு வந்த விவரம். நீங்கள் திடுக்கிடலாம். வருத்தப்படலாம். அழலாம். வேறே என்ன செய்ய முடியும்? சரி, நடந்தது மோகனின் விதி, எல்லாம் ஆண்டவன் செயல் என்று மெள்ள நடைமுறைக்கு வருவீர்கள். இல்லையா?

திருவிழாவுக்கே இப்படி எனில், நண்பர் மோகனை இன்னொரு கிரகத்தில் தனியாக விட்டு வர நேரிட்டால்? அது தான் நிகழ்கிறது. The Martian கதையில். மோகனுக்குப் பதில் மார்க் வாட்னி.

நான் சமீபத்தில் படித்த மிகச் சுவாரசியமான புதினம்.

ஏரீஸ்-3 கலனில் செவ்வாய்க்கு செல்லும் குழு அங்கே புயலில் சிக்கித் தடுமாறுகிறது. உடன் வந்த பயணி மார்க் இறந்துவிட்டாரென்று நம்பி பூமிக்குப் பயணிக்கிறது. இரண்டு செவ்வாய் நாள் பொறுத்து மார்க், 'நான் செத்துப் பொழச்சவண்டா' என்று பாடி எழுகிறார். அல்லது எழுந்து பாடுகிறார்.

பிழைச்சா போதுமா? பிழைக்க்க்க்க்க வேண்டாமா? நிலை புரிந்த மார்க் திடுக்கிடுகிறார்.

உடனடியாக பூமியுடன் தொடர்பு கொள்ள முயற்சிக்கிறார். பூமிக்குப் போன கலனில் தொடர்பு சாதனங்கள் இருப்பதை உணர்ந்து மறுபடி திடுக்கிடுகிறார். பதைக்கிறார். செவ்வாய்ப் பயணத் திட்டப்படி ஏரீஸ்-4 கலன் வர இன்னும் நான்கு ஆண்டுகள் ஆகுமென்பதும், அது செவ்வாயில் தரையிறங்கும் இடம் மார்க் இருக்கும் இடத்திலிருந்து இரண்டாயிரம் மைல் தொலைவில் உள்ளது என்பதும் நினைவுக்கு வருகிறது. உயிர் வாழத் தேவையான ஆக்ஸிஜன், நீர் மற்றும் உணவு இருப்பைக் கணக்கிடுகிறார். குழுவின் ஆறு பேருக்கான உணவு இப்பொழுது தனக்கு மட்டுமே என்று கணக்கிட்டால் முன்னூறு நாட்களுக்குப் போதுமான உணவு இருப்பது புரிகிறது. குறைவாக உண்டாலும் நானூறு நாட்களுக்கு மேல் பிடிக்காது என்பது புரிகிறது.

மார்க் உயிருடன் இருக்கிறார் என்பது பூமிக்குப் புரியாது. அப்படி ஒருவேளை யாராவது கோள் படங்கள் வழியாகக் கவனித்துப் புரிந்து கொண்டால் ஒரு ஆசாமிக்காக தனிக் கலன் அனுப்பிக் காப்பாற்றுவார்களா? அனுப்பினாலும் அது வந்து சேர ஒரு வருடமாகலாம். அதைத் தவிர கார்பன் டையாக்சைடை ஆக்சிஜனாக மாற்றும் ஆக்சிஜனேடர் கருவி பழுதானால் பிழைக்கப் போவதில்லை. தண்ணீர் உற்பத்தி செய்யும் கருவி பழுதானால் பிழைக்கப் போவதில்லை. இன்னொரு புயல் வந்தால் பிழைக்கப் போவதில்லை. அனைத்து ஆபத்துகளிலிருந்து பிழைத்தாலும் பட்டினியால் சாவது நிச்சயம்.

இந்நிலையில் பொதுஜனம் என்ன செய்யும் என்பது ஒரு புறம்.. மார்க் வாட்னி எப்படிப்பட்டவர் என்பதை மெள்ளப் புரியவைப்பதே கதையின் வேர். மார்க் வித்தியாசமானவர். தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராதவர். வாழ்ந்து காட்டுகிறேன் என்று சவால் விடுகிறார். இப்படித் தொடங்குகிறது கதை.

உருளைக்கிழங்கில் என்ன இருக்கிறது? வாயு என்று உடனே சொல்லத் தோன்றலாம். சற்று ஆராய்ந்தால் ஆச்சரியம். குவிந்த கையளவு உருளைக்கிழங்கு ஒன்றை வேகவைத்து (அல்லது அப்படியே) உண்டால் சுமார் நூறு கேலொரிகள் கிடைக்கும். நாளொன்றுக்குத் தேவையான கேல்சியம் அளவில் பாதி கிடைக்கும். ஒரு வாழைப்பழம், கையளவு கீரை இரண்டையும் சாப்பிட்டால் கிடைக்கும் பொடேசியத்தை விட அதிகமாக உருளைக்கிழங்கில் கிடைக்கிறது. உருளைக்கிழங்கு தோலில் ஒரு நாளைக்குத் தேவையான பைபரில் முப்பது சதம். அதைத்தவிர பி6, இரும்புச்சத்து, மெக்னீஸியம் போன்றவை... முக்கியமாக அலர்ஜிகள் மற்றும் மனச்சோர்வு குறையக் காரணமாகும் ஏன்டி-ஆக்ஸிடன்டுகள்... எல்லாம் உள்ளங்கை சைஸ் உருளைக்கிழங்கில் கிடைக்கிறது. (ஸ்..யப்பா.. தமிழ் கலக்காமல் ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது சிரமம்! ;-)

பட்டினியால் சாகாதிருக்க உணவு தேவை. ஓரளவுக்கு எல்லாச்சத்தும் அடங்கியதான உணவு, எளிதில் தயாரிக்கக் கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும் இல்லையா? மார்க் வாட்னி தேர்ந்தெடுத்த உணவு? உ.கி.

உருளைக்கிழங்கை எப்படிப் பயிர் செய்வது? செவ்வாயில் உணவு உற்பத்திக்கான சூழல் இல்லையே? மனம் தளரா மார்க் திட்டமிடுகிறார். செவ்வாய் மண்ணை பூமி மண்ணுக்கு இணையாக மாற்றுகிறார். எப்படி என்று புத்தகத்தில் படிக்கவும் (மூக்கை மூடிக்கொண்டு). 'science the shit out' என்ற பஞ்ச் வரி இந்தப் புத்தகத்தினால் பிரபலமாகப் போகிறது.

ஏற்கனவே செவ்வாயில் விடப்பட்ட கலனான பாத்பைண்டர் இருக்கும் இடத்தைத் தேடிப்பிடிக்கிறார். அதை வைத்துக் கொண்டு பூமியுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்.

இடையே பூமியில் படா ரகளை. இறந்து போன மார்க் வாட்னி ஒரு ஹீரோ என்று அத்தனை அமெரிக்கரும் புகழ, நேசாவில் வேலை பார்க்கும் மின்டியெனும் மங்கை மார்க் உயிருடன் இருப்பதை ஓசைப்படாமல் கண்டுபிடிக்கிறார். கண்டுபிடித்ததும் ஓசையெழுப்புகிறார். நேசா இயக்குனரான வெங்கட் கபூர் (ஆமாம்!) என்பவரிடம் விவரங்களைச் சொல்கிறார். வெங்கட் மிகுந்த அறிவுடையவர். ஆற்றல் உடையவர். மார்க் வாட்னி பூமிக்குத் திரும்ப முக்கியக் காரணமாகிறார். விவரங்கள் புத்தகத்தில்.

மார்க்கை அம்போவென்று விட்ட குழுவுக்கு ஒருவழியாக விவரம் தெரிகிறது. குழுவுக்கு விவரம் தெரியக்கூடாது என்று தீர்மானமாக இருந்த வெங்கட் கபூரை ஏமாற்றி மார்க் உயிருடன் இருப்பதை குழுவுக்குத் தெரியப்படுத்துகிறார் மிச் எனும் இன்னொரு அதிகாரி. குழு அதிர்கிறது. மார்க்கைக் காப்பாற்ற மீண்டும் செவ்வாயை நோக்கிப் பயணிக்கிறது கலன். க்ரேவிடி அஸிஸ்ட் எனும் அற்புதமான எளிய உத்தியைப் பயன்படுத்தி நேசாவை எதிர்த்துக் கொண்டு நண்பனைக் காப்பாற்ற விரைகிறது. அவர்கள் செய்கையில் கோபம் கொண்டாலும் நேசா.. நேசா மட்டுமல்ல.. சைனா.. உலகமே ஒருங்கிணைந்து உதவுகிறது. க்ளைமேக்ஸில் இன்னும் சில அதிரடிகள். மார்க் ஒருவழியாக பூமிக்குத் திரும்பும் கலனில் ஏறிக்கொள்கிறார். சுபம்.

    பிலியன் கணக்கில் செலவு செய்து மார்க் வாட்னியை மீட்கிறார்கள். ஏன்? ஒரு தனிமனிதனை மீட்க ஏன் இத்தனை வேகம்? இத்தனை ஆர்வம்? இத்தனை முயற்சி? இத்தனை கூட்டணி? இத்தனை ஒத்துழைப்பு? எதற்காக? ஒரு உயிர் போனால் என்ன குறைந்து விடப்போகிறது? வீட்டிலும் வெளியிலும் பக்கத்து வீட்டுடனும் நாட்டுடனும் சண்டை போட்டு உயிரைத் துச்சமாகக் கருதும் நாம் செவ்வாயில் சிக்கிக் கொண்ட ஒரு உயிருக்காக ஏன் அத்தனை செலவு செய்து சிரமப்படுகிறோம்?

கதையின் சாகசங்களுக்கு அப்பால் மனிதம் எனும் மகத்துவத்தை உணரச் செய்யும் புத்தகம். நானூற்றுச் சொச்சப் பக்கங்கள். முதல் பக்கத்தில் தொடங்கிய விறுவிறுப்பு இடையில் சிறிது தொய்ந்தாலும் கடைசிப் பக்கம் வரை மறையாமல் மார்க் எப்படி பூமிக்குத் திரும்புகிறார் என்பதை அறியத் துடிக்கும் நம் வேகத்துக்கிணையாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. பிரமாதம்! Andy Weirன் முதல் புத்தகமாம்! பாராட்டுக்குரியவர்.

கதையைப் படமாக்குகிறார்கள். அடுத்த மாதம் திரைக்கு வருகிறது. மேட் டேமன் மார்க் விட்னியாக வருகிறார். வெங்கட் கபூர் யாரென்று பார்த்தால் ச்வெடில் எய்ஜ்போர் எனும் நைஜீரியர். ஏன்? ஹாலிவுட் காரர்களுக்கு ஒரு இந்திய நடிகர் கிடைக்கவில்லையா? ஹாலிவுட்டுக்கு இணையாகப் படமெடுக்கிறோம், உலகநாயகன், அது இது என்று சங்கரரையும் கிங்கரரையும் தலையில் தூக்கி வைக்கும் விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளுக்கு இது முகத்தில் அடித்தாற் போல் இல்லையோ? இந்திய நடிகர்களுக்கு உலக அப்பீல் இல்லையா? நிச்சயம் ஹாலிவுட் செய்த பிழை. இதற்காகவே இந்தப் படத்தைப் பார்ப்பதில்லை என்றுத் தீர்மானித்திருக்கிறேன். இருந்தாலும் புத்தகத்தில் வரும் காட்சிகளை, எழுத்தாளனின் கற்பனையை, எப்படிப் படமாக்கியிருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள ஆவல். முக்கியமாக ஒரு காட்சியை. தீப்பற்ற வேண்டிய அவசியத்தில் மார்க் அங்கேயும் இங்கேயும் தேடி கடைசியில் மரத்தினாலான ஒரு பொருளைக் கண்டுபிடிக்கிறார். குழுவில் யாரோ விட்டுச் சென்ற சிலுவை. சீவுகிற கத்தியை ஒரு கையில் எடுத்துக் கொண்டு சிலுவையைப் பற்றுகிறார் மார்க்.

சில மாதங்களுக்குப் பின் புத்தகத்தை மீண்டும் படிப்பேன் என்று நினைக்கிறேன்.

    மற்றொரு புத்தகம் ஜான் க்ரிஷம் எழுதிய நிலக்கரி சுரண்டல்காரர்கள் பற்றிய கற்பனையற்றக் கதை. கதையற்றக் கற்பனை. நூற்று எழுபதாவது பக்கத்தில் கதையைத் தொடங்கி வாசகர்களை அவமதிக்கிறார். வளவளாவுக்கு ஒரு அளா வேண்டாமா? மேல் விவரங்களை அடுத்த வரிகளில் படிக்கலாம்.

    ஒரு மதியம் சீமைச் சாராயம் காய்ச்சினேன். பீர். பொழுது போகவில்லை. வாட் டு டூ?

கல்லூரி நாட்களில் முதல் அனுபவம். மேலாண்மைப் படிப்பில் beer game என்று ஒரு strategy பயிற்சி உண்டு. இந்தக் காலத்தில் அதைவிடக் கொம்பன் பயிற்சியெல்லாம் உள்ளன என்றாலும் அந்தக்காலத்தில் beer game மிகப் பிரபலம். 'சும்மா பயிற்சியில் இறங்காமல் சிறிது அசலுக்கும் ஈன்றால் என்ன?' என்ற எண்ணத்தின் விளைவு, நானும் உடன் படித்த இருவரும் பீர் காய்ச்சினோம். இன்னொரு குழு வைன் காய்ச்சியது. பயிற்சிக்கும் அதற்கும் எந்தவித தொடர்பும் கிடையாது. மிகவும் சுமாராகத்தான் வந்தது. கையில் இருந்த காசை அதில் செலவழித்து விட்டதால் ஒரு மாதம் போல் இரண்டையும் குடித்துத் தீர்த்தோம். அந்த வயதில் பீர் வைன் எதுவானால் என்ன - சிங்கில் மால்ட் ஸ்காச்சைத் தவிர பிற சோமங்களைத் தொடத் தயங்கும் முதிர்ந்த குடிமகனாவதற்கு முன் - கிடைத்ததைக் குடித்த பருவம். கோல்டன் டேஸ்.

அதற்குப் பிறகு ஒருமுறை விஸ்கி காய்ச்சலாம் என்று பிரிடிஷ் நண்பர் ஒருவருடன் முயற்சி செய்து தண்டச்செலவைப் பாதியிலேயே கைவிட்டோம். நண்பர் குருடாகாமல் பிழைத்தது அவரின் சமயோசிதம்.

சாராயம் காய்ச்சுவது என்ன பெரிய வித்தை? சைக்கிள் விடுவது, நீந்துவது.. போலத்தானே? கற்றுக் கொண்டால் மறந்தா விடும்? ஒன்றை செய்யத் துணிந்தால் அதை அன்றே செய்வது தமிழர் மரபில்லையோ? உடனே அதற்கான பொருட்களை வாங்கினேன்.

சாராயம் காய்ச்ச மூடியுடன் கூடிய ஒரு அண்டா (குண்டா என்றும் சொல்லலாம்), கொஞ்சம் பார்லி மால்ட், சர்க்கரை, ஐம்பது கிராம் யீஸ்ட், சுத்தம் செய்யும் உப்பு, ஐந்து ஒரு லிட்டர் பாட்டில் நல்ல தண்ணீர்... எல்லாவற்றையும் வாங்கிக்கொண்டு செய்முறையை குறிப்பாக எழுதிக்கொண்டேன். ஒருவேளை சாராயம் நன்றாக வந்தால் எங்கள் பிளாக் திங்கட்கிழமை பதிவொன்றில் போடச் சொல்லலாம் பாருங்கள்?

சுத்தம் செய்ய ஒரு அகண்ட பாத்திரம், காய்ச்சுவதற்காக ஒரு அகண்ட வால்பாத்திரம்.. ஆக இரண்டு பாத்திரங்கள் தேவை.

சாராயம் காய்ச்ச நல்ல தண்ணீர் முக்கியம். பெரியே வகை மேல்தட்டுத் தண்ணீர் மிகவும் உசிதம். இல்லையெனில் அக்வாபினா, பிஸ்லெரி. தெளிந்த சுத்தமான தண்ணீர் அவசியம்.

அகண்ட பாத்திரத்தில் ஒரு பாட்டில் தண்ணீர் ஊற்றி மிதமாகச் சுட வைக்க வேண்டும். அதில் ஒரு பாகெட் சுத்தம் செய்யும் உப்பைக் கலக்க வேண்டும். அந்தக் கலவையில் காய்ச்சுவதற்கான வால்பாத்திரம், சாராய அண்டா, கிளறும் கரண்டிகள் எல்லாவற்றையும் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

சாராய அண்டாவில் இரண்டு பாட்டில் நல்ல தண்ணீர் ஊற்றித் தயாராக வைக்க வேண்டும்.

வால்பாத்திரத்தில் ஒரு பாட்டில் நல்ல தண்ணீரி ஊற்றி, அதில் மால்ட், சர்க்கரை இரண்டையும் கலந்து நன்றாகக் கொதிக்க வைக்க வேண்டும். பாகு போல் பொங்கி வரும் வேளையில் இறக்கிவிட்டு நன்றாகக் கிளற வேண்டும்.

கிளறிய மால்ட் பாகை சாராய அண்டாவில் இருக்கும் இரண்டு பாட்டில் தண்ணீருடன் கலக்க வேண்டும். பலமாகக் கிளற வேண்டும். பாகு அண்டாவின் பக்கவாட்டிலோ அடியிலோ பிடிக்காமல் தண்ணீரில் நன்றாகக் கலக்கும்படி அல்வா கிளறுவது போல் கிளறவேண்டும். அல்வா கிளறத் தெரியாதவர்கள் அல்லது பலமற்ற கணவர்கள் மனைவிகளின் உதவியை நாடலாம், தவறில்லை. ராமநவமிக்கு பாகுநீர் செய்வதாக கப்ஸா விடலாம். நம்பி விடுவார்கள். பக்தியை மெச்சி வேறு ஏதாவது பரிசு கொடுத்தாலும் கொடுப்பார்கள். ஓகே.. நன்றாக கிளறியதும் மிச்சமிருக்கும் இரண்டு பாட்டில் தண்ணீரையும் ஊற்றி இன்னொரு கிளறல் கிளறியதும், யீஸ்ட் பாகெட்டைப் பிரித்து பாகுநீரில் இடமிருந்து வலமாகவும் மேலிருந்து கீழாகவும் தூவ வேண்டும். பிறகு அண்டாவை இறுக்கமாக மூடி, அதிகம் வெயில் படாத இடமாகப் பார்த்து ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும். பாட்டில்களை மூடியுடன் அருகிலேயே பத்திரமாக வைத்துக் கொள்ளவும். காய்ச்சிய சாராயத்தை ஊற்றி வைக்கத் தேவைப்படும். (வாயில் ஊற்றிக் கொள்ளுமுன்).

இரண்டு வாரம் பொறுக்க வேண்டும். அதாவது பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.

ஓ.. மறந்தே போனது. முப்பது வரிகளுக்கு முன்பு அண்டா வாங்கிய போது குழாய் வைத்த அண்டாவாகப் பார்த்து வாங்கியிருந்தால் அடுத்த வரிகளில் வசதியாக இருக்கும். இல்லையென்றால் ஒரு பெரிய துருப்பிடிக்காத கரண்டியைச் சுத்தம் செய்து தயாராக வைத்துக் கொள்ளவும்.

சாராய அண்டாவின் மூடியைத் திறந்து அற்புதமான பீர் மணத்தை ஒரு முறை இழுத்துக் கொள்ளவும். பிறகு குழாயைத் திறந்தோ கரண்டியினாலோ ஒவ்வொரு பாட்டிலையும் மூடியிலிருந்து முக்கால் இஞ்ச் வரை நிரப்ப வேண்டும். ஒவ்வொரு பாட்டிலிலும் அரை ஸ்பூன் நல்ல சர்க்கரை சேர்க்க வேண்டும் (நுரை மிகப்பொங்க பீர் வேண்டுமென்றால் ஒரு ஸ்பூன் சர்க்கரை). பாட்டிலை மூடியினால் இறுக்க மூடி ஒன்றிரண்டு முறை மேலும் கீழுமாக அசைக்க வேண்டும். பிறகு பாட்டில்களை பழையபடி வெயில் படாத இடத்தில் வைக்க வேண்டும்.

மறுபடி இரண்டு வாரம் பொறுக்க வேண்டும். அதாவது பொறுமையாக இருக்க வேண்டும். பூமி ஆள முடிகிறதோ இல்லையோ, பொறுத்தார் பீர் ஆள்வார்.

அவ்வளவு தான். உயர் ரக மேலை நாட்டு சாராயம் தயார். பீர் பாட்டில்களை குளிர்ப்பெட்டியில் வைத்து வெயிலுக்கு இதமாகவோ அல்லது வெத்துக் காரணமாகவோ இனிதே பருகலாம்.

அரசு விளம்பரங்களையும், முரளிதரன் மற்றும் தில்லையகத்துக்காரர்கள் எழுதிய பதிவுகளையும் மறந்து விட வேண்டாம். குடி குடியைக் கெடுக்கும்!

    இந்த வருட வனவாசம் இதமாக இருந்தது

எத்தனையோ வருடங்களாக எண்ணியிருந்த பயணங்களில் ஒன்று இந்த வருடம் நிறைவேறியது. ஒலிம்பிக் நேஷனல் பார்க், போர்ட் ஏஞ்சலீஸ், சிக்வியம் பகுதிகளில் சில நாட்கள் தங்கினேன். குடும்பத்துடன். குடும்ப வனவாசங்கள் பொதுவாக ஒரு சிலருக்கு மட்டும் நிறைவைத் தரும். இது எல்லோருக்கும் நிறைவைக் கொடுத்தப் பயணம்.

அமெரிக்க வாஷிங்கடன் மாநிலம் வடக்கு ஓரம்.. கண்ணெதிரே கேனடா தெரியும் இடம். ஒலிம்பிக் மலைத்தொடர் (பிரம்மாண்டமான மலைகள்).

இந்தப் படங்களை நான் எடுத்ததாகச் சொன்னால் பொய். ஆனால் இந்த இடங்கள் மனதின் அத்தனை கற்பனையுணர்வுகளையும் சுண்டியிழுத்தன என்பது மெய்.

படங்கள் போலவே இருந்தன இடங்கள். காட்டு மரங்களிடையே நடந்த போது எங்களுக்கு இருபதடி அண்மையில் ஒரு பெரிய காட்டுமான் (elkக்குத் தமிழ் தெலியுது) வேகமாக வந்து அப்படியே திடுக்கிட்டு நின்றது. நான் திடுக்கிட்டேன். என் மகன் திடுக்கிட்டான். பெண்ணோ சாதாரணமாக படமெடுத்து இன்ஸ்டெக்ரேம் இட்டாள். பெண்கள்!

அமெரிக்காவையும் கேனடாவையும் இணைக்கும் வான் டி பூகா நீர்நிலையை ஒட்டி ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கினோம். தினம் கடலோர சூரிய உதயம். மலைத்தொடரில் மறைவு. கண் கொள்ளுமட்டும் ரசித்தக் காட்சிகளில் சிலவற்றை படமாக எடுத்து (ஏதோ சுமாராக வந்திருக்கிறது) இங்கே சேர்த்திருக்கிறேன்.

உதயம் இரண்டு, வீட்டின் பின்கட்டுப் பார்வையில். அதிகாலை ஐந்து மணியளவில்.

திடீரென்று தோன்றிய பெரும்படகு

கல்லெறியும் தொலைவில் இருக்கிறதே என்று ஒரு நாள் கேனடா போனோம். போர்ட் ஏஞ்சலீஸ் துறைமுகத்திலிருந்து கேனடாவின் விக்டோரியா நகருக்கு ஓடப்பயணம். வழியில் ஒரு திமிங்கலம் பார்த்தோம். குட்டித் திமிங்கலம். திமிங்கலக் குட்டி? ஓடத்துக்குப் போட்டியாக நீந்திக் குதித்துத் தாவி சில மைல்களுக்கு எங்களுடன் வந்தது. எல்லோருக்கும் ஒரே மகிழ்ச்சி. என்னால் படம் எடுக்க முடியவில்லை. இருநூறு அடி போல் தள்ளியே வந்ததால் செல்போன் கேமராவில் தெரியவேயில்லை.

ஆனால் விக்டோரியா புஷ்சார்ட் தோட்ட வளாகத்தில் எடுத்த இந்தப் படம் மிகுந்த நிறைவைக் கொடுத்தது.

பயணிகளுக்காகக் காத்திருக்கும் படகுத்துறை.

அமெரிக்காவில் இருந்தால் அவசியம் தங்கிப் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள். மின்னஞ்சல் அனுப்பினால் விவரங்கள் தருகிறேன். மறக்க முடியாத பயணமாக அமையும் என்று நம்பலாம்.

மன்னருக்கு மெல்லிசையின் நன்றி

மெல்லிசை மன்னரின் நினைவில்.. என் பழைய பதிவுகளிலிருந்து சில வரிகள்:

    இசைச்சக்கரவர்த்தி, இசைத் திலகம், இசைப்புயல், இசை இளவல், இசையாளுனர், இசை மாமன்னர், இசை இன்னார், இசை அன்னார் என்று இந்நாளில் பலர் பலவாறாகப் பட்டம் பெற்றாலும் கொடுத்துக் கொண்டாலும், பட்டத்துக்கு ஒரு படி மேலேயே தன்னை இருத்திக் கொண்டவர், பட்டத்துக்கு தகுதியேற்படுத்திக் கொடுத்தவர், மன்னர் எம்.எஸ்.வி ஒருவர் தான் என்பது என் கருத்து. எம்.எஸ்.வி அபிமானம் என் வயதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது என்று ஒரு கண்ணோட்டத்தில் கொண்டாலும், எம்.எஸ்.வியின் இசை மட்டுமே என்னை இளமையாக்கி எங்கோ கொண்டு சென்று இன்ப வேகத்தில் இயங்க வைக்கிறது. அந்த வகையில் எனக்கு நூறு வயதானாலும் எம்.எஸ்.வியின் இசையைக் கேட்க முடிந்தவரை இளமையின் ரகசியத்தை அறிந்தவனாவேன்.

    மெல்லிசை மன்னர்(களின்) இசையில் வந்த ஒரு இந்திப்பாடல் பற்றியது இந்தப் பதிவு. தமிழ்த் திரையிசையில் புதுத்திருப்பத்தை ஏற்படுத்திய இரட்டையர் இவர்கள் என்பதில் எந்த வித சந்தேகமும் இல்லை. இவர்கள் சேர்ந்து வடித்த பாதையில் எம்.எஸ்.வி பின்னர் தனியாகப் புகுந்து விளையாடினாரென்றாலும், திருப்பத்தை உருவாக்கியதற்கான பெருமை இருவருக்குமே சேரும். இரட்டையர் சேர்ந்து இசையமைத்த பாடல்களில் பெரும்பாலானவை இன்றைக்கும் கேட்டு ரசிக்கும்படி இருப்பது இதற்கு சாட்சி. எம்.எஸ்.வியின் தனிப்பட்ட ஆட்சி இருவரும் சேர்ந்திருந்த காலத்தை விட நீண்டது என்றாலும், இரட்டையராக இருந்த போது பெற்ற வெற்றியை விட கணிசமாகக் குறைவாகத் தான் இருந்தது அவருடைய தனிப்பட்ட வெற்றி என்ற கருத்து நிலவுவதை அறிவேன். தனியாக எம்எஸ்வி தொட்ட வெற்றியின் உச்சங்களை இரட்டையராக தொட்டிருக்க முடியாது என்பது என் கருத்து. எம்.எஸ்.வியின் வெற்றிக்கு இணையாக, இன்னொரு தனி இசையமைப்பாளர் இன்னும் வெற்றி பெறவில்லை.. காலத்தை வென்று நெஞ்சில் நிறைந்திருக்கும் பாடல்களை அமைத்த விதத்தையே, நான் இங்கே வெற்றியென்று குறிப்பிடுகிறேன்.

    மெல்லிசை மன்னரின் ஆடம்பரமே இல்லாத எளிய பாடல்கள் மூன்றை இங்கே தொகுத்திருக்கிறேன். இந்தப் பாடல்களை இன்றைய தலைமுறையினர் கேட்டிருப்பார்களா?

    மெல்லிசை என்றால் எம்எஸ்வி தான். சந்தேகமிருந்தால் அடுத்த வரியைப் பத்து முறை படிக்கவும். மெல்லிசை என்றால் எம்எஸ்வி தான்.
***
    கடவுள் நம்பிக்கையில்லாத எனக்கு தெய்வீக உணர்வை அனுபவிக்க சில வழிகள் அன்றாடம் கிடைக்கின்றன. முதலில் என்னைப் பெற்றவள். அதற்கடுத்த படிகளில் முதல் படி என்னை வளர்த்த மெல்லிசை மன்னரின் இசை.

மெல்லிசை மன்னரின் இசை என் வாழ்வின் எத்தனை சோகங்களை சோர்வுகளை ஓட ஓட விரட்டியடித்திருக்கிறது என்பது எனக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும்.

சமீபத்தில் தெரிந்து கொண்ட செய்தி. கணவன் இறந்ததும் கைக்குழந்தையை வளர்க்க வசதியில்லாத வறுமையில் குழந்தை எம்எஸ்வியைக் கொன்றுத் தானும் சாகத் தீர்மானித்தாராம் இவரின் தாயார். நல்லவேளையாக இவர் தாத்தா குறிக்கிட்டு... எத்தனை கொடிய விபத்திலிருந்து தப்பித்தார்... தப்பித்தோம்?!

வாழ்ந்ததற்கும் வழங்கியதற்கும் உளமார்ந்த நன்றி, எம் இனிய மன்னரே!

சற்றே தொண்டையை அடைக்கிறது. இருங்கள்.. மெல்லிசை வள்ளலின் துள்ளல் மெட்டில் குரலும் குழலும் வயலினும் வீணையும் கிடாரும் குதூகலக் கொட்டும் கலந்து கொஞ்சுவதைக் கொஞ்சம் கேட்டு வருகிறேன்.

மாதச் சிறப்பு

    தலைவலியும் பல்வலியும் தனக்கு வந்தால் மட்டுமே தெரியும் என்பார்கள். காதலும் ப்லாக்வலியும் அந்த வகையில் சேரும் என்பது என் அனுபவம். அதிலும் ப்லாக்வலி...

பூத்தூரிகை காலத்தில் முதல் அனுபவம். மூன்றாம் சுழியில் சமீப அனுபவம். தொலைத்த பதிவுகளை மெள்ளச் சேர்க்கப் போகிறேன். தடங்கலுக்கு வருந்துகிறேன்.

ஒரு சில கதைகள் கட்டுரைகள் தவிர மற்றவை என்னிடம் சேமிப்பில் உள்ளன. கவிதைகள் முற்றிலும் தொலைந்து போயின என்பது உலகத்துக்கே மகிழ்ச்சியைத் தரும் செய்தி. பதிவுகளைத் தனியாகச் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன் என்றாலும் முறையாகச் செய்யவில்லை. சேமித்தவை அந்தந்தக் காலக்கட்டத்து கணினிகளில் இருப்பதால் எல்லாவற்றையும் தனித்தனியாக எடுத்து மீண்டும் சேர்க்க வேண்டியிருக்கிறது. பெரிய விஷயம் ஒன்றுமில்லை. இருந்தாலும் செய்யப் பொறுமையும் முனைப்பும் போதவில்லை. இந்த வருடம் அக்டோபர் நவம்பரில் நிறையப் படுத்துவிட்டேன். ஆள் விழுங்கி நவம்பர் என்னையும் விழுங்கிவிடுமோ என்று ஒருகணம் தோன்றியது உண்மை. நிலமை இப்படி இருக்கையில் ப்லாக் போனதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டாலும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. பயணம், வெறுப்பு, சோம்பல் எல்லாம் கலந்து.. எத்தனையோ இழப்புகளில் மனம் சலித்த நிலையில் பதிவுகள் எப்படிப் போனாலென்ன என்று ஒரு கணம்.. ஒரு கணம் எண்ணியதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

பதிவுகள் காணாமல் போனதை விசாரித்து எனக்கு வந்த இமெயில்கள் என்னைக் கலங்க வைத்தன. நெஞ்சைத் தொட்டன. 'உங்கள் பதிவுகள் ஒரு பரிசு' என்று ஒருவர் எழுதியிருந்தார். இன்னொருவர், 'I feel I am missing something' என்று எழுதியிருந்தார். ஒரு பின்னூட்டம் கூட இதுவரை இடாதவர்கள் பலர் இப்படி எனக்கு எழுதி விசாரித்த போது மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கர்வமாகவும். ஒரே ஒரு இமெயில் மட்டும் கொஞ்சம் சுவாரசியமாக உறுத்தியது. பெயர் மறைத்த அவர் நெஞ்சில் சிறிய அக்கினிக் குஞ்சு சில நாள் சிறகடிக்கட்டும்.

ப்லாக் நலம் விசாரித்த அத்தனை பேரின் அன்புக்கும் நான் மிகவும் கடன்பட்டிருக்கிறேன். மிகவும் நன்றி. ஐந்து வருடத்துக்கு மேற்பட்ட உழைப்பை(?) அனாவசியமாக எறிய வேண்டாம் என்றும் தோன்றியதால் நேரம் கிடைக்கும் பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேர்த்துவிடுகிறேன்.

யாண்டும் எவர்க்கும் கடவுச்சொல் கொடற்க எனும் அரியநெறி இதனால் அறியற்பாலது.

    வேலையில்லை. பொழுது போக என்ன செய்யலாம்? காழ்ப்புடன் அல்பமாகப் புலம்பலாம். உலகம் கெட்டுவிட்டது என்று அடுத்த தலைமுறையைத் திட்டலாம். அல்லது இந்தியக் கொலை வழக்குகள் படிக்கலாம்.

லக்ஷ்மிகாந்தன் கொலை வழக்கின் தீர்ப்பைப் படித்ததும் இன்னும் தேடத் தோண்டியது. இதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் என்றாலும் இதுவரை விவரங்கள் எதுவும் தெரியாதிருந்தேன். தியாகராஜ பாகவதர், என்எஸ் கிருஷணன் இருவரும் கொலை செய்து சிறை சென்றார்கள் என்றே இதுவரை அறிந்திருந்தேன். இந்த வழக்கின் விவரங்களைப் படிக்கையில், இருவரும் கொலை செய்திருக்கச் சாத்தியமில்லை என்ற கருத்தும் வழக்கில் சந்தேகத்துக்கிடமின்றி (சந்தேகத்துடன்?) கிளப்பியிருப்பதைப் படித்தேன். ஜூரிகளில் 6 பேர் ஆதரவாகவும் 3 பேர் எதிர்த்தும் தீர்ப்பு சொல்லி இருவருக்கும் கொலை குற்றத்துக்கானத் தண்டனை வழங்கினார்கள் என்பது அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. ஒரு ஜூரி எதிர்த்தாலும் தீர்வு காண முடியாது என்ற வரைமுறை இந்த வழக்குக்கோ அல்லது அந்தக் காலத்திலோ புழக்கத்தில் இல்லையா? அல்லது மரண தண்டனைக்கு மட்டும் தான் அந்த வரைமுறையா? என்எஸ்கே, எம்கேடி பற்றி எழுதிய நேரத்தில் இந்தக் கொலை நடந்ததால் இருவர் மீதும் குற்றம் சுமத்தப்பட்டது என்ற கருத்தை கோர்ட்டுகளிலும் ப்ரிவி கவுன்சிலிலும் சொல்லியிருப்பதைப் பார்த்தால் நிறைய சந்தேகம் வருகிறது. தோண்டித் தோண்டிப் படித்ததில்... கொலை செய்தவர்களாகக் கருதப்பட்டவர்களில்.. அந்த நாளில் வளர்ந்து வந்த ஒரு மூன்றெழுத்து நடிகர், மூன்றெழுத்து நான்கெழுத்து பெயர் கொண்ட இரண்டு அரசியல் தலைவர்கள், ஒரு இசைக்குயில், பிரபல தொழிலதிபர், ஒரு சினிமா நடிகையின் 'சமூக அந்தஸ்துள்ள' கள்ளக்காதலன்... என்று நிறைய பேர் அடங்கியிருப்பது சுவாரசியம்.

இதைப் புத்தகமாக யாராவது எழுதியிருக்கிறார்களா? ரண்டார் கய் இதைப் பற்றிப் புத்தகம் எழுதியிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். யாருக்காவது விவரம் தெரிந்தால் சொல்லுங்கள். இந்த வழக்கின் காலக்கட்ட விவரங்கள் யாருக்காவது தெரிந்திருந்தால் இந்தியா வரும்பொழுது சுவாரசியமாக அரட்டை அடிக்கலாம். காஸ்யபன் ஐயாவுக்கு நிறைய விவரங்கள் தெரிந்திருக்கும் என்று கௌளி சொல்கிறது. சூரி மற்றும் ஜிஎம்பி அவர்கள்? சென்னைப் பித்தன் அந்த நாட்களில் மயிலையில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்.

குறைந்த பட்சம் இதை யாராவது புத்தகமாக எழுத வேண்டும். ஜெயமோகனைத் தவிர. குறைந்த பட்சம் இதை யாராவது சினிமாவாக எடுக்க வேண்டும். ஹிஹி.. ரைட்.. அவரைத் தவிர.

உபரி: 'எம்கேடி'யின் 'எம்' மாயவரமாம்.

    லக்ஷ்மிகாந்தன் பற்றிப் படிக்கையில் எம்எஸ்வி பற்றி ஒரு துக்கடா தெரிந்து கொண்டேன். எல்லாம் அறிந்த ஈசனின் திருவிளையாடலில் மீனாக்ஷி மாதிரி தீவிர எம்எஸ்வி ரசிகர்கள் நெகிழ்ந்து போகலாம் என்பதற்காக இங்கே சேர்க்கிறேன்.

சினிமா சான்ஸ் தேடுவதற்கு முந்தைய காலம். ஒரு பெரிய செல்வந்தர் வீட்டில் வைர நெக்லஸ் திருடினார் என்று குற்றம் சாட்டி எம்எஸ்வியைக் கைது செய்து சிறையிலடைத்தார்களாம். எம்எஸ்வி சரியாகப் பேசத்தெரியாமல் தவித்ததாலோ அல்லது அவர் பேசியதைப் புரிந்து கொள்ள இயலாமல் போனதாலோ அவர் மேல் வழக்கு தொடர்ந்தார்களாம். தீர்ப்புக்காகக் காத்திருக்கையில் அசல் திருடன் பிடிபடவே எம்எஸ்வியை விடுதலை செய்தார்களாம். அசல் திருடன் பிடிபடாதிருந்தால் எம்எஸ்வி திரையுலகுக்குக் கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம்.

திக்கெனவில்லை?

    ஆள் விழுங்கி நவம்பர் முடியப்போகிறது. நன்று.

நவம்பர் மாதத்தின் மிகப் பெரிய சிறப்பு ஒன்று உண்டு. அத்தனை இழப்புகளையும் ஈடுகட்டும் சிறப்பு. ஆர்கிமிடீஸ் கோரிய லெவர் மாதிரி ஒரு பிடிப்பைத் தரும் சிறப்பு. என் தம்பி பிறந்த மாதம்.

எங்கள் குடும்பத்தில் சகோதர-ரிகளிடத்தே போலித்தனம் கொஞ்சம் கூட இல்லை. எங்கள் அம்மா ஒரு முக்கியக் காரணம். நாங்களும் சில்லரைக் காரணங்கள். என்னை விட என் சகோதர-ரிகளுக்குப் பண்பு அதிகம் என்று சிலர் சொல்வார்கள். (சொல்பவர்கள் நேரில் வந்து சொன்னால் அவர்கள் பல்லை உடைக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்).

சிறுவயதில் நானும் என் தம்பியும் எதற்கெடுத்தாலும் அடித்துக் கொள்வோம். அடிதடி என்றால் அ டி த டி. கட்டிப்புரண்டு கழுத்தை நெறித்துச் சண்டை போடுவோம். 'கொன்னுடுறா.. துரப்பா.. அவனைக் கொன்னு போட்டுரு.. உன்னைவிட சின்னவன்னு பாக்காதே.. கொன்னுடு' என்று பதறுவார் என் பாட்டி. அப்படி ஒரு மாட்டடி அடித்துக் கொள்வோம். ஆளுக்கொரு க்ரிகெட் டீமின் பெயர் கொண்டு எங்கள் வீட்டு ஹாலில் க்ரிகெட் விளையாடி ஏற்கனவே விரிந்திருக்கும் தரையை இன்னும் உடைத்திருக்கிறோம். வீட்டின் தட்டி வேலிக்குள் ஆடு மாடு பன்றிகள் வந்தால் தட்டிவேலிக்கதவை அடைத்து, எங்கிருந்து அடி விழுகிறது என்று புரியாமல் ஆடு மாடுகள் மிரண்டு ஓடும் வகையில் மறைந்திருந்து பெரிய செங்கல்களாகப் பொறுக்கி எடுத்து அடித்திருக்கிறோம். மாதம் மூன்று வாரம் வந்தால் ஒரு ரூபாய் இனாம் தருவார்கள் என்பதற்காக சம்ஸ்கிருத வகுப்புக்குப் போவோம். அம்மா திட்டுவார் என்பது இன்னொரு லேசான காரணம். அவன் ஒரு ரூபாய்க்காக மட்டுமே வருவான். எனக்கு இரண்டு அழகான காரணங்கள் இருந்தன. நாங்கள் இருவரும் ஒரே பள்ளிக்கூடம் தொடர்ந்து ஒரே கல்லூரியில் படித்தோம். நேரத்தில் பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டுமென்று மூன்று வருடங்கள் போல் தினம் அவனைப் பின்னால் உட்காரவைத்து காட்டு வேகத்தில் சைக்கிள் மிதித்திருக்கிறேன். அது மட்டுமே அவனுக்கு நான் செய்திருக்கும் உருப்படியான பணி என்று நினைக்கிறேன். அதுவும் நான் பள்ளிக்கூடம் போகிற சாக்கில். ஒரே ஒரு தடவை பள்ளிக்கூடத்தில் அவனை யாரோ மிரட்டினார்கள் என்பதற்காக அவனுக்காகச் சண்டை போட்டிருக்கிறேன். எனக்குப் பாதுகாப்பு தரும் அளவுக்கு அவன் பம்மலில் படா ஆளானது வேறு கதை. இன்றைக்கும் தொடர்கிறது. தம்பியுடையான் படைக்கஞ்சான் என்பது என் மட்டில் வேதம். எங்கள் குடும்பத்தின் பீமன். பல்லாண்டு பலமோடு வாழட்டும்.

அவன் பிறந்தநாளன்று உடனிருந்து இருபத்தைந்து வருடங்களாவது ஆகியிருக்கும். இந்த நவம்பரில் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இது அவனுக்காக.


    ஸசினுக்கு பாரத் ரத்னா கொடுத்தது தவறா என்று என்னிடம் ஒருவர் கேட்டார். 'ஒபாமாவுக்கு நொபெல் தரவில்லையா?' என்று உடனடியாக மனதில் தோன்றியதை அடக்கிக் கொண்டேன். வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஒபாமாவுக்குக் கொடுத்ததால் நொபெல் பரிசுக்குத் தீராதக் களங்கம் உண்டானது. ஸசினுக்குக் கொடுத்ததால் பாரத ரத்னாவுக்கு ஒரு அடையாளம் கிடைத்திருக்கிறது. இல்லையென்றால் என் போன்றவர்களுக்கு பாரத ரத்னா பற்றி என்ன தெரியப் போகிறது - எம்ஜிஆருக்குக் கொடுத்தார்கள் என்றா?

ஸசின் க்ரிகெட் விளையாடி அவ்வளவாகப் பார்த்ததில்லை. அதிலும் அவர் சிறப்பாக விளையாடிய பதினைந்து இருபது வருடங்களில் ஒரு முறை கூட பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. நூற்றுக்கணக்கான செஞ்சுரிகளில் ஒன்றைக் கூடப் பார்த்த நினைவில்லை. இருந்தாலும் அவரை அறிய முடிந்தது அவர் விளையாட்டின் சிறப்பினால் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஸசின் ஓய்வு விழா (?) தொலைகாட்சியில் பார்த்தேன். 'இந்த பாரத ரத்னா என் அம்மாவுக்கு' என்றார். அதற்காகவே.. அந்தப் பண்புக்காகவே.. பாரத ரத்னா கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்துவிட்டது. 'பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக எத்தனையோ செய்கிறார்கள்.. அவர்களைப் பொறுத்தவரை அவை தியாகங்கள் அல்ல.. இந்த நாள் வரை என் பெற்றோர்கள் உனக்காக இதைச் செய்தேன் அதை இழந்தேன் என்று சொன்னதில்லை..' என்றார். இந்த வரிகளுக்காக அடுத்த வருட பாரத ரத்னாவையும் அவருக்கே வழங்கவேண்டும்.

ஸசினை நினைத்தால் பொறாமையாக இருக்கிறது. எப்படிப்பட்ட பெற்றோர்கள்! 'இன்னிக்கு நீ போட்டிருக்கிற சட்டை நான் வாங்கிக் கொடுத்தது.. இன்னிக்கு நீ சம்பாதிக்கிற வேலை படிச்ச படிப்பு நான் போட்ட பிச்சை.. இன்னிக்கு நீ கட்டியிருக்கிற புடவை என் ரத்தத்தைக் கொட்டி சம்பாதிச்சது..' என்ற பாணியில் புழங்கும் பெற்றோர்களையே இன்றளவும் சந்தித்துச் சந்தித்து.. ஸசின் பேச்சைக் கேட்டதும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. ஸசினுடைய பெற்றோர்களுக்கும் பாரத ரத்னா தரவேண்டும்.

ஓட்டி சொன்ன கதை

    "சும்மா நீங்க ஏதோ பத்து நாளைக்கு ஆட்டிகிட்டு வந்து ஆட்டிகிட்டு போறதுனால அக்கறையிருக்காப்புல இதெல்லாம் கேக்குறீங்க.. விடுங்க, உங்களுக்கும் பொழுது போவுது.. எங்களுக்கும் பேச்சுத் துணை.. இல்லாதபோனா எங்ககூட மொவம் கொடுத்து யாரு பேசுறா? அதேன். இவங்கள்ள பலவேரு நாயிங்க...செலவேரு பன்னாடையிங்க.. இன்னுஞ் செலவேரு பீ சாக்கடை புளு மூத்திரம்.. ஐயோ நெசமாத்தாங்க.. மத்தவங்களைப் போல இவிங்களும் ஆறு வேள தொளுவானுங்க... மதம்பானுங்க.. ஆனா உள்ள கெட்டவளக்கம் ஒட்டும் மனசாலயும் உடம்பாலயும் செஞ்சுத் தீத்துருவானுங்க.. அரசாங்கமா? போலீஸா? என்னா சொல்றீங்க நீங்க? ஐயா.. உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுங்களா? ஒரு தப்பு நடந்துச்சுனு வையுங்க.. அட.. இப்ப கார்ல போயிட்டிருக்காங்க.. ஆக்சிண்டு ஆயிருச்சுனு வையுங்க.. இடிச்சவன், இடிவாங்குனவன், ரெண்டுவேரும் இந்த நாட்டாளுங்களா இருந்தா போலீஸ் வராது.. அவனுங்களே தீத்துக்குவானுங்க.. அப்படியில்லாம இடிச்சவன் இந்த நாட்டாளா இருந்தா, எதிராளி யாராருந்தாலும் அவன் மேலதான் பளினு சொல்லிருவானுங்க போலீஸ்காரனுங்க.. இடிச்சவனோ இடிவாங்குனவனோ ரெண்டுத்துல யாருமே இந்த நாட்டு ஆளில்லேனு வைங்க.. இப்ப நியாயம் கிடைக்குற டெக்குனிக்கு இருக்குது பாருங்க.. இந்த சூச்சுமம் உலகத்துல வேறெயெங்கியும் கிடையாதுங்க.. கேளுங்க சொல்றேன்.. இடிச்சவன் எதிராளி ரெண்டு பேத்தையும் பாப்பானுங்க.. ரெண்டும் ஒரே சனமாருந்தா அடிச்சுட்டு சாவுங்கறானு விட்டுருவாங்க.. அதில்லாம ஒருத்தன் அமெரிக்கனா இருந்தா அவன் மேலே பளி வராது.. அமெரிக்கன் இல்லின்னா இங்கிலிஸ்காரனா இருக்கணும்.. அதில்லின்னா ஏதோ வெள்ளைத்தோலா இருக்கணும்.. அதுக்குப் பிறவு இந்தியனா இருக்கணும்.. அதுக்குப் பிறவு மத்த அரபியில்லாத முஸ்லிம் ஆளுங்க மலேசியா, பாகிஸ்தானி இப்படி யாராவதா இருக்கணும்.. அப்படியில்லின்னா பிலிப்பினோ.. இருக்குறதுல மோசம் பங்லாதேசு ஆளுங்கதான்.. வண்டில அடிவட்டு செத்துக் கிடப்பான் பங்லாதேசி.. இருந்தாலும் அவன் மேலேதான் பளி.. செத்துட்டு வந்து மோதிட்டான்னு சீட்டு எளுதிருவானுங்க. சில நேரம் ஆக்சிண்டுல கலக்காத ஆனா அந்தப் பக்கமா வந்து வண்டிய நிறுத்தின பங்லாதேசியைப் பிடிச்சு அவன் மேலே பளி போட்டுருவாங்க.. இதான் நியாயம் இங்கே. இங்க கிடைக்குற நியாயமெல்லாம் தோல் நெறம், பாஸ்போர்ட்டு பாத்து கிடைக்குற படிக்கட்டு நியாயம்.. அதனால போலீஸையெல்லாம் யாரு கூப்புடறாங்கய்யா? ஆனா நியாயத்துக்கெல்லாம் நேரமில்லிங்க போலீஸ்காரனுங்களுக்கு.. அவனுங்களுக்கு நிறைய சோலியிருக்குதுங்க பாவம்.. பொதுசன நியாயத்தைப் பாத்துட்டிருந்தா சீமைச் சாராயம் விக்குறது, பொண்ணுங்களைக் கூட்டிக் கொடுக்குறது.. இதையெல்லாம் யாரு செய்வாங்க? ஐயோ நிசமாத்தாங்க.. இப்படித்தேன் ஒரு தடவை என்னாச்சு.. ஒரு புருசன் பொஞ்சாதி.. கொளந்தைங்க இல்ல.. அவங்க மட்டுந்தேன்.. ரெண்டு பேரும் ஹம்ராஸ்பத்திரிலே பெரிய தபீபு கிட்டே நர்சா இருந்தாங்க.. பொண்ணு அளகா தளதளனு இருக்கும் முஸ்லிம் பொண்ணு, ஆனா அரபி கிடையாது.. ரெண்டு போலீஸ்காரனுங்க அந்த வீட்டை நோட்டம் பாத்துட்டே இருந்திருக்காங்க.. தீடீர்னு ஒரு நா சாயந்திரம் அவங்க வூட்டுல புவுந்துட்டாங்க.. புருசங்காரன் பொஞ்சாதியை உள்ளாற போவச் சொல்லிட்டு என்னா விசயம்னு அவங்களைக் கேட்டிருக்கான்.. நாயிங்க ரெண்டும் அவங்கிட்டே டேய் ஒம்பொஞ்சாதியை எங்ககூட ராப் படுக்கவிடுனு கேட்டிருக்காங்க... அவன் திகைச்சுப் போனதும் இவங்க விடாம டேய் எப்படியிருந்தாலும் இன்னிக்கு அவளை ஆண்டுருவோம் ஒங்க ரெண்டு பேத்தையும் கொன்னுருவோம்னு மெரட்டியிருக்காங்க.. புருசங்காரன் நிதானமா, கொஞ்சம் இருங்கய்யா எனக்கு ஒரு ஆட்சேபணையும் இல்லே.. எம்பொஞ்சாதிக்கும் பிரச்சினையில்லே.... ஆனா தயவுசெஞ்சு ஒத்தொத்தரா அனுபவியுங்க.. அவ ஏற்கனவே ஒரு மாச கெர்ப்பமா இருக்கா.. கொஞ்சம் கண்ணியமாப் போவும்னு கெஞ்சியிருக்கான்.. நாயிங்க சரின்னதும் புருசங்காரன் ஐயா நான் போயி பொஞ்சாதிகிட்டே பக்குவமா சொல்லி படுக்கையை சுத்தம் செஞ்சிட்டு ஓடியாறேன்னு உள்ளாற போய்.. பொஞ்சாதி கிட்டே விவரம் சொல்லி எல்லா ஏற்பாடும் செஞ்சுட்டு வந்தான்.. சொல்றேன்.. ரூம்புல ஒரு விடியோ கேமராவை செட் பண்ணிட்டு, கோளி சீவுற கத்தி ஒண்ணை கட்டில் தலைமாட்டுல மறைவா மாட்டி வச்சுட்டுப் போயிருக்கான் புருசங்காரன். ஐயா நாய்மாருங்களே.. போங்க எம் பொஞ்சாதி தயாரா இருக்கா.. கொஞ்சம் பக்குவமா நடந்து கருணை காட்டுங்க.. புள்ளத்தாச்சினு சொல்லி நாயிங்களை அனுப்பியிருக்கான்.. மொத நாயி உள்ளாற போயிருக்கான்.. பொண்ணு போத்திப் படுத்திருக்கா.. அளுதுகிட்டே ஐயா வேணாங்கனு கெஞ்சுறாப்புல கெஞ்சியிருக்கா.. இதைப் பாத்த போலீஸ்காரனுக்கு கோவம் வந்து புருசங்காரனையும் உள்ளாற வரச்சொல்லி என்னங்கடா ரெண்டுவேரும் வெளையாடறீங்களா ஒளுங்கா படுத்தா உயிரோட விடுவோம் அப்படி இப்படினு கத்தியிருக்கான்.. புருசங்காரன் சமாதானம் சொல்றாப்புல பொஞ்சாதிட்ட தாஜாவா பேசுறாப்புல பேசி வெளியே போய் கதவடைச்சான்.. பொஞ்சாதி அமைதியா போலீஸ்காரங்கிட்ட ஐயா வாங்கனு சொல்லி போர்வைய வெலக்குனா.. பாத்தா அம்மணமா படுத்திருக்கா.. ஒட்டுத் துணியில்லாத தக்காளி அம்மணத்தைப் பார்த்ததும் கெறங்கிப் போய் எல்லாத்தையும் களட்டிப் போட்டு கெடாவாட்டம் பாஞ்சிருக்கான் நாயி.. அவ வெரசலா நவுந்து, ஐயா போலீசு நீ கீள படுத்துக்கய்யா, நான் கெர்ப்பமா இருக்குறதால மேல ஏறி வரேன்னு சொல்லியிருக்கா.. அவனும் சந்தோசமா தலைமாட்டுல ரெண்டு தலையாணி அடுக்கி வச்சு வசதியா அகண்டு நல்லா நெட்டுகிட்டுப் படுத்திருக்கான்.. இவ மொள்ள அவன் வயித்து மேலே கால் மாத்திப் போட்டுக் குந்தி.. அந்தால ஏறுறாப்புல அவன் முகம் பாத்துக் குனிஞ்சு.. சட்டுனு மறைவா இருந்த வெட்டுக்கத்திய எடுத்து அவன் வாயிலயே நச்சு நச்சு நச்சு நச்சுனு நாலு தரம் குத்திக் கொன்னுட்டா.. ஊடால புருசங்காரன் கடப்பாரையால மத்த போலீசை மார்ல குத்தி, வெறி வந்தாப்புல சதையைக் கிண்டிக் கிண்டிக் குடைஞ்சுக் கொன்னுட்டான்.. வெறியடங்கின புருசன் பொஞ்சாதி ரெண்டுவேரும் விடியோவையும் அங்கருந்த எல்லாத்தையும் நாலஞ்சு போட்டாவும் எடுத்துட்டு வெளில வந்து கிடைச்ச மொத டாக்சியைப் பிடிச்சு தூதரகம் போனாங்க.. அவசர உதவி முறையில தூதர் கிட்டே பேசி விவரம் எல்லாம் சொன்னாங்க.. தூதர் அவங்களை அங்கயே தங்கச் சொல்லி யார் கிட்டேயும் எதுவும் பேசக் கூடாதுன்னுட்டாரு.. உள்ளூர் போலீஸ் பெரியதிகாரிகிட்டே விவரம் சொன்ன தூதரு, நாசூக்கா மிரட்டியிருக்காரு.. இதப்பாரு இந்த விசயத்தை இப்படியே விட்டா யாருக்கும் தெரியாம அமுக்கிறலாம், எங்க ஜனங்களை நாளைக்கே நாட்டை விட்டு அனுப்பிடறேன்.. அதைவிட்டு நீ கேஸ் போட்டு தொந்தரவு கொடுத்தீன்னா எல்லா விவரத்தையும் எங்க நாட்டு டிவியிலே போட்டுருவோம்ன்ருக்காரு.. விசயம் வெளிய வரவேயில்லே.. எனக்கு எப்படித் தெரியுங்களா.. என்ன இப்படிக் கேக்குறீங்க? விடுங்க.. இந்த ஊர்ல நெறய பேத்துக்கு இந்த விவரம் தெரியுங்க.. தா வந்திருச்சு ஐயா.. சரிங்கய்யா, போயிட்டு வாங்க. இருக்கட்டும்யா.. ரொம்ப நன்றிங்க

................. அட, எல்லாரும் மனுசங்க தானே சாமி? நாலு கடலை எடுத்து வாயில போட்டோம்னா ரெண்டு அவிசலா கடிபடுறப்ப என்ன செய்யுறோம்? மொத்தத்தையும் தானே துப்புறோம்? அது போலத்தான் சாமி.. ரெண்டு பன்னிங்க இருந்தா மொத்தமும் பன்னிப் பண்ணைனு சொல்லிடறோம்.. மன்னிச்சுருங்க. இந்த ஜிசிசி ஏரியாவுல பன்னின்ற வார்த்தையே ஆவாது.. நாயின்னே வச்சுக்குவோம்.. பாவம் வாயில்லாப் பிராணியை அடையாளமா வச்சுத்தான் கேடுகெட்ட மனுசங்களைப் பாக்குறோம்.. நம்ம மனசோட விகாரம் அப்படி.. இவங்க என்ன செய்வாங்க? ஒண்ணு கவனிச்சிருக்கீங்களா? எவன் மதம் கடவுள்னு ரொம்ப மூடி மூடிக் கும்பிடுறானோ, அவந்தான் இருக்குற அட்டூழியம் அத்தனையும் செய்றான். இத்தனை கட்டுப்பாட்டோட இருக்குற இவங்க என்ன செய்றாங்க? வியாழக்கிழமைனா துபாய்க்கு ஓடிறானுங்க. அங்கே இருக்குற கொட்டம் அத்தனையும் அடிச்சுட்டு.. கொட்டம்னா அப்படி இப்படி லேசுபட்ட கொட்டம் இல்லிங்க.. அடிச்சுட்டு ஞாயித்துக்கிழமை ஊருக்கு வந்துருவாங்க.. கடவுளுக்கு நெருக்கமாப் போகப்போக கச்சடாத்தனம் அதிகமாயிட்டே இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். இந்த ஊர் தாடி, நம்ம ஊர் காவி, அதா அந்தப்பக்க அங்கி எல்லாரும் அப்படித்தான். இந்த ஊர்ல மட்டும் கொஞ்சம் பரவாயில்லை சாமி. இருக்குற அரபி நாடுகள்ள இது கொஞ்சம் ஏழை நாடுனு சொல்வாங்க அதனாலயோ என்னவோ.. நம்ம ஊர் அரசியல்வாதிங்களுக்கு ஆசான் யாருனு நினைக்கிறீங்க? எல்லாம் இந்த மதகுருங்க தான். மதமும் சாமியும் என்ன சொல்லுது? எங்கே போறோம்னு சொல்ல மாட்டோம். போற இடம் நல்லாவும் இருக்கலாம் கெடுதலாவும் இருக்கலாம். இந்த மதத்து சாமியைக் கும்பிட்டா நல்ல இடத்துக்குப் போவலாம். கும்பிடாம இருந்தாலோ இன்னொரு சாமியைக் கும்பிட்டாலோ கெட்ட இடத்துக்குக் கேரன்டியா போவலாம். இதானே சொல்லுது? அரசியல்ல பாருங்க.. தலைவரு மட்டும் பதவிக்கு வந்தா நாட்டை எங்கேயோ கொண்டு போயிடுவாருனுவாங்க.. எப்படிக் கொண்டு போவாரு, அட அந்த எங்கியோன்றது எங்கே எப்படி இருக்கும்னும் சொல்ல மாட்டாங்க. ஆனா தலைவருக்கு மட்டும் ஓட்டுப் போடலின்னா நிச்சயம் அழிவுதான்னு சொல்லிருவாங்க. ஜனங்களைப் பயமுறுத்திக் தன்னோட கட்சிக்கு ஆதரவா மாத்துறதுல அரசியல்வாதியும் மதகுருவும் ஒண்ணுதான் சாமி.. ரைட்டுங்க.. நாலு மணிக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் கொடுங்க, வந்துர்றேன்.

............... ராயப்பேட்டை பிரதர். வச்சிருக்குற இந்தத் தாடியெல்லாம் வேஷம்னாலும் ஒரு நன்றிக்கடன் பிரதர். ஊர்லந்து வந்தப்ப எம்பேரு அழகரசன்னு நல்ல தமிழ்ப்பேரு. சவுதி வந்து அகமது ரியாசுனு மாத்தியாச்சு.. ஏன்னா எப்படி பிரதர்? மின்னூத்தம்பது ரியால் சம்பளம்னு வீட்டு டிரைவர் வேலைக்கு வந்த எத்தினியோ ஆளுங்கள்ள நானும் ஒருத்தன்.. மதம் மாறினா நூறு ரியால் சம்மானமும் அம்பது ரியால் கூடுதல் சம்பளமும் கொடுக்குறப்ப விடுவானேன்? அதில்லாம இந்தூர்ல முஸ்லிமா இருந்தா கொஞ்சம் மதிப்பாங்க... என்ன கேட்டீங்க? இல்லே பிரதர். என்னை யாரும் கட்டாயப்படுத்தலே. என்னைக் கூட்டிவந்த பெரியவரு உண்மையிலயே பெரிய மனுசன் பிரதர். மதம் மாற சம்மதமானு அவரா கேட்டாரு. நான் சரின்னேன். தங்கமான மனுசன் பிரதர். ஹஜ்ஜு போய் வந்தவங்க பெரும்பாலும் உயர்ந்த குணமா இருப்பாங்க பிரதர். நான் மொதொ வேலைக்கிருந்த வீட்டுல என்னை டிரைவர் போல நடத்தாம வீட்டுல ஒருத்தராத்தான் நடத்துனாங்க. வருசத்துக்கு ரெண்டு செட் துணி, மாசா மாசம் சம்பளம், மூணு வேளை கறிசோறு, தங்குறதுக்கு இடம், ரெண்டு வருசத்துக்கு ஒருக்கா டிக்கெட்டு, நூறு ரியால் போனசு.. இதெல்லாம் போக.. பெரியவரு காலமாயிட்டப்ப வீட்டுக்காரங்க எனக்கு மெட்ராசுல பீடர்ஸ் ரோடு பக்கமா வீடு வாங்கித் தானமாக் கொடுத்தாங்க. அதெல்லாம் குறை சொல்லவே மாட்டேன் பிரதர். இன்னிக்கு என் பெண்டாட்டி பிள்ளைங்க ஊர்ல நல்லா இருக்காங்கனா அந்த முஸ்லிம் பெரியவங்க குடும்பம் தான் காரணம் பிரதர். என்ன.. இது போல ஆளுங்க கம்மி. நெறய பேரு..ஆமாமா.. பாஸ்போர்ட்டை பிடுங்கி வச்சுக்கிட்டு அடிப்பாங்க பிரதர்.. அதும் பொம்பிளங்க வேலைக்கு வந்தா செக்சுலந்து எல்லாப் பிரச்சினையும் கொடுப்பாங்க பிரதர்.. பெத்தவங்க பெத்துப் போட்டு வேலைக்காரி தான் பதிமூணு வயசு வரைக்கும் வளத்திருப்பா.. இருந்தாலும் வளந்ததும் வயசுக்கோளாறுல தொட்டுப் பார்ப்பான்.. ஓசியில கிடைக்குற முலையாச்சே பிரதர்? வேலைக்காரி முரண்டா அப்பங்கிட்ட சொல்லி அடிச்சு நொறுக்குவான்.. மெய்யாலும் பிரதர். அது சரி.. நீங்க கேள்விப்பட்டதும் உண்மைதான்.. நம்மூர்லந்து வேலைக்கு வந்த சிலபேரு அக்காமா வாங்கிக் கொடுத்தவங்க வீட்டுலயே ரெகளை பண்ணுவாங்க.. ஆனா கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாத்தீங்கன்னா அதுல இருக்குற ஒருதலை நியாயம் புரிஞ்சுரும்.. அக்காமா எடுத்து வேலைக்கு வக்குற அளவுக்கு வசதியிருக்குறவங்க புலம்புறதுக்கும், வழியே இல்லாம எல்லாத்தையும் பறிகொடுத்து நாதியில்லாமப் புலம்புறவங்களுக்கும் வித்தியாசம் இல்லியா பிரதர்? வேலைக்கு வந்தவங்களைக் கொடுமைப்படுத்துற முதலாளிங்க தான் அதிகம் பிரதர். தம்மாமுல இன்னிக்கு கெடந்து நாறுது பிரதர் நம்ம நிலமை.. நம்ம அரசாங்கம் எல்லாம் எதுவும் செய்யாதுங்க.. நானா? நான் ஓரளவுக்கு லக்கி பிரதர். பெரியவரு போன பிறவு மத்த இடத்துல வேலைக்குப் போனப்ப எனக்கும் இந்த செக்சு தொல்லைங்க இருந்திருக்கு.. வீட்டுக்கு ரெண்டு மூணு பெண்டாட்டிங்களைக் கட்டிப்போட்டு பத்தாதுனு வாரக்கடைசில பஹ்ரெய்ன் ஓடிறுவாங்க.. பொண்ணுங்க என்ன செய்வாங்க? அவங்களும் மனுசங்க தானே? வீட்டு வேலை செய்யறவங்க அக்கம் பக்கம்னு யாருக்கும் தெரியாம கசமுசா நடக்கும்.. பொண்ணுங்க தப்பா நடந்தாத்தான் சொல்லடியும் கல்லடியும் சவுக்கடியும் பிரதர்.. ஆம்பிளங்க என்ன வேணா செய்யலாம்.. ஆனா இதெல்லாம் தப்புனு ஆண்டவன் சொல்லியிருக்காருனு அப்பப்போ வெளிப்படையா பேசிக்குவாங்க.. என்ன செய்ய.. இவங்க மதத்துல பெண்ணுங்களை அடக்கி வைக்க அலோ பண்ணியிருக்குது.. எஞ்சாய் பண்றாங்க.. நாமெல்லாம் பொறாமை பிடிச்சு அலைய வேண்டியது தான்.. மதம் மாத்துறதா? அது நடந்துட்டு தான் இருக்கு பிரதர்.. இன்னிக்கு உலகத்துல இஸ்லாம் வேகமா வளறுதுன்றாங்க.. வளரட்டும்.. இஸ்லாம் அல்லாத மதக்காரங்க நரகத்துக்குப் போவாங்க, அதனால அவங்களை மதம் மாத்தி சொர்க்கத்துக்கு கொண்ட்டு போய் சேக்குறோம்பாங்க.. தனக்கும் சொர்க்கம் கிடைக்கும்னு நம்புறாங்க.. ஹஹ.. ஆமா பிரதர்.. இவங்க இதே இஸ்லாத்து சியாக்காரங்களை லச்சக்கணக்குல கெமிகல் ஊத்தி வெடி வச்சுக் கொளுத்தி சாகடிப்பாங்க.. ஆனா அதுல தப்பே இல்லை.. ஒரு பாவமும் இல்லேன்னுறுவாங்க.. மதமே இப்படித்தான் பிரதர். இப்ப பாருங்க.. அடுத்த வருசம் இந்தியாவுல தேர்தல் வருதுல்ல. ஆட்சிக்கு வந்தா முஸ்லிம்களை விரட்டுவாருன்றதுக்காகவே பெரிய கூட்டம் மோடிக்கு ஓட்டுப் போடக் காத்துட்டிருக்குதுன்றாங்க பிரதர்.. வெக்கக்கேட்டை என்னானு சொல்ல.. ஹஹ.. இவங்களுக்காவது ஆண்டவன் எண்ணையக் கொட்டிக் கொட்டிக் கொடுத்திருக்கான், காசை அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்திருக்கான், நூத்தாண்டுக் கணக்கா ஒட்டகம் ஓட்டுனவங்க இன்னக்கு காரு பங்களானு வசதியா இருக்காங்க.. இருக்கட்டும்.. ஆண்டவன் கொடுத்தான்னு ஒரு சின்ன நன்றியோட இருக்காங்க மதத்தைக் கொண்டாடுறாங்கன்னு வச்சுக்குவோம்.. ஆனா நம்ம ஊர்லந்து வந்தவங்களைக் கவனிச்சீங்களா? நம்மளைப் போலவே காசுக்காக சொந்த பந்தம் பொறந்த மண்ணை விட்டு இங்க வந்தப் பிறவு.. நம்மகிட்டயே உங்க நாட்டுல முஸ்லிம் நிலமை இப்படி இருக்குதுனு இந்தியாவைப் பத்திப் பேசுவானுங்க ஒட்டுவாரொட்டிப் பல்லிங்க.. என்னவோ இவங்க இங்கியே பொறந்து வளந்தாப்புல கட்சி கட்டி இந்தப் பொறம்போக்குங்க அடிக்குற கூத்து இருக்குதே பிரதர்.. டூ மச்.. என்ன செய்யுறோம்னு கூடத் தெரியாம கூத்தடிப்பாங்க பிரதர். நம்மூர்க்காரன் கூத்தைக் கேளுங்க பிரதர். ஆமா.. நம்ம ஊர் ஆளு தான். ஊர்ல ஒரு கல்யாணம் கட்டி மூணு கொழந்தைங்க இருக்கு. இங்க வீட்டுக்குத் தெரியாம ஒரு பிலிபினோ பொண்ணைக் கட்டி வச்சிருக்கான். எல்லாம் அரேஞ்சுமென்டு. ரெண்டு மாசத்துக்கொருக்கா ஊருக்குப் பணம் அனுப்புவான். என்ன எழவோ திடீர்னு அவனுக்கும் அந்தப் பிலிபினோ பொம்பளக்கும் சண்டை. போட்டுத் தள்ளிட்டான். ரெண்டு நாள் தலமறைவா இருந்து போலீஸ்ல சரணடைஞ்சான். அப்புறம் என்ன செஞ்சான் தெரியுமா பிரதர்? அவ இஸ்லாம் மதத்துக்கு விரோதமா நடந்தா அதான் கொன்னு போட்டேன்னு கூசாம சொல்லிட்டான்... ஜட்ஜுங்க கிட்டே அய்யா என்னை இந்தியா அனுப்பிறாதீங்க.. முஸ்லிமுன்னு பாக்காம என்னை கொலைகாரன்னு அடிச்சுப் போட்டுருவாங்க அப்படி இப்படினு ஒப்பாரி வச்சான்.. என்ன ஆச்சா.. ஒரு வருசம் ஜெயிலு பிறகு வெளில வந்துட்டான்.. இன்னொரு கல்யாணம் செஞ்சுட்டு இன்னிக்கு வண்டி ஓட்டிட்டுருக்கான். இடையில போன வருசம் ஊர்ல வெவரம் தெரிஞ்சு போச்சு. அங்க ஒரு குடும்பம். இங்க ஒரு குடும்பம். என்ன செய்வாங்க.. அவங்களுக்கு சோறு வீடு எல்லாம் தேவையாச்சே.. இத்தனை வருசம் பொறுத்தவங்க அப்படியே இருந்துட்டுப் போறோம்னு விட்டுட்டாங்க. இந்தாளு எஸ்கேப்பு. நிம்மதியா இருக்கான். ஆக எல்லாரும் ஒரே குட்டைல ஊறின மட்டைங்க தான். இந்த ஊர்க்காரங்க வெளிப்படையா செய்றாங்க.. திருட்டுத்தனம் இல்லாம.. அதைப் பாக்குறப்ப இவங்களே மேல் ..யார் சொன்னது? துபாய்லாம் ஒண்ணுமில்லே பிரதர்.. அய்யய்யே.. பஹ்ரெய்ன் ஈசிடில பாருங்க.. தாய்லந்து கெட்டுது.. சாவான் போட்டுவறதுக்காகவே உருவாக்குன இடம் பிரதர் ஈசிடி.. இவனுங்க மட்டுல்ல இங்க்லிஸ்காரனுங்க நம்மூராளுங்க எல்லாம் வாரக்கடைசியானாப் போதும் கைல பிடிச்சுட்டு பஹ்ரெய்ன் ஓடிருவாங்க..ஹஹ.. நீங்களும் போயிருக்கலாம்ன்றீங்களா? அட, முன்னாலயே சொல்லாட்டிப் போனா என்னா? இப்பக்கூட போவலாம்.. அழகா பாலம் கட்டியிருக்காங்க.. சல்லுனு போயிட்டு வந்துறலாம்.. சூப்பரா எஞ்சாய் பண்ணிட்டு வரலாம்.. வேலையை முடிச்சுட்டு வந்து வேணும்னா சொல்லுங்க பிரதர்

................. நானா சார்? மன்னம்பந்தல் ஏவிசி காலேஜுல பிஎஸ்ஸி கெமிஸ்ட்ரி படிச்சிருக்கேன் சார். இந்த நாட்டுல வண்டியோட்டுறதா? அது ஒரு கதை. மாயரம் திருச்சி மதுரை மெட்ராசு பக்கம் எங்கயும் வேலை கிடைக்கலே சார்.. அப்புறம்.. உங்ககிட்டே சொல்றதுக்கு என்ன சார்.. ஒரு அவசரத்துல இங்க வர வேண்டியதாப் போச்சு. இந்தப் படமா..? என்னோட காதலி. இல்லே சார், நான் கல்யாணம் பண்ணாத காதலி.. சொல்றேன் சார்.. வேணும்னுதான் கண்ணை வெள்ளைத்தாள் ஒட்டி மறைச்சிருக்கேன். என்னோட தோள்ல சாஞ்சுக்குறதுனா அவளுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் சார். சாஞ்சுகிட்டே இருப்பா. அப்பல்லாம் தோள் நல்லா உரமேறி கெத்தா இருக்கும்.. சின்னய்சுலந்தே கர்லா சுத்துவேன்.. இப்படி கழுத்துலந்து இறங்குறப்ப தோள்சதை மாம்பழக் கதுப்பாட்டம் இருக்கும்.. அவ அந்த சதைல வாய் முழுக்க வச்சு, ஆனா கடிக்காம அப்படியே விளையாட்டா உறிஞ்சுவா.. சட்டுனு கடிச்சுருவா.. யம்மா ராச்சசி ஏண்டி இப்படி கடிக்குறேம்பேன்.. உன்னை அப்படியே கடிச்சு சாப்பிட்டுறலாம் போல இருக்கும்பா.. உண்மையில அவளால அழுத்திக் கடிக்கவும் முடியாது.. அவ கடிச்சா தோள் லேசாத்தான் வலிக்கும்,. ஆனா நிறுத்தினா நெஞ்சு நல்லா வலிக்கும் சார். பல்லு பட்டாலே சில்லுனு இருக்கும். அதனால அவ எச்சிலும் பல்லும் பட்டுக்கிட்டே இருக்கட்டும்ணு விட்டுறுவேன்.. ஒரு தடவை அப்படி எடுத்த படம்.. இல்லே சார்.. எல்லாத்தையும் விட்டு வந்துட்டேன்.. எங்கே இருக்கான்னே தெரியாது சார்.. அவ எங்க எதிர்வீட்டுப் பொண்ணு. சின்ன வயசுலந்தே ஒருத்தருக்கொருத்தர் பிடிக்கும்னாலும் நான் காலேஜ் செகன்ட் இயர் போன பிறகுதான் காதலிக்கத் தொடங்குனோம். அவ பக்கத்துல பாலிடெக்னிக்குல படிக்க வருவா. ரெண்டு பேரும் ப்ரெண்டா பழகறாங்கன்ற அளவுக்குத்தான் வீட்டுல தெரியும். மொதல்லியே சொல்லியிருந்தா கல்யாணம் செஞ்சு வச்சிருப்பாங்களோ என்னவோ. எங்களுக்கு பயம். இதுல என்னாச்சு பாருங்க அவளுக்குப் பொண்ணு பாத்தாங்க. பெண் பாக்க வந்த ஆளு இவகூட ஒரு வார்த்தை கூட பேசலியாம். பின்னால சொன்னா. என்ன புண்ணியம் சார்? அந்தாளுக்கு அவளைப் பிடிச்சு போச்சு. ரெண்டு வீட்டுக்கும் பிடிச்சுப் போச்சு. இவளுக்குப் பிடிக்குதானு யாரும் கேட்கக்கூட இல்லை. எங்கிட்ட சொல்லி அழுதா. எங்க வீட்டுல சொல்லிக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கலாம்னேன்.. பயந்தா. ஓடிப்போயிறலாம்பேன்.. அதுக்கும் அவளுக்கு அனியாயத்துக்கு பயம். வேணாம்.. இனி எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நீ என்னை சந்திக்காதே.. தேவைப்பட்டா நானே உன்னை வந்து சந்திக்கிறேன் அப்படி இப்படினு அறிவில்லாம உளறுவா.. இன்னிக்கு ஒண்ணு சொல்லுவா, மறுநாள் அதுக்கு நேர்மாறா எதுனா செய்வா.. ஏண்டி சனியனே, காதலிக்க மட்டும் தெரியுதானு எரிச்சலோட கேப்பேன். அதுக்கு என் தோளைக் கடிச்சுகிட்டு அழுவா. என்ன செய்யுறது சார்? சிக்கல் காதல்கள்ல பாருங்க... காதலி காதலனை நம்பணும்.. இவன் நம்மளைக் கைவிட மாட்டான்னு நம்பணும்.. யார் என்ன சொன்னாலும் இவனை மட்டும் ஒதுக்கக் கூடாது.. இவன் சொன்னதை மட்டும் மறக்கக் கூடாது, வார்த்தை பிசகக் கூடாதுனு இருக்கணும்.. ஆனாப் பாருங்க, நம்ம ஊர்ப் பெண்ணுங்க கடவுளை நம்புவாங்களே தவிர காதலனை நம்பமாட்டாங்க.. ஒரு எதிர்ப்பு சிக்கல்னு எதுனா ஆச்சுனா காதலனைத்தான் மொதல்ல மண்டையில அடிப்பாளுங்க.. தூக்கி எறிஞ்சிருவாங்க.. துரோகிங்க.. இவளும் அப்படித்தான்.. என்னாச்சு.. அவளுக்குக் கல்யாணமாச்சு வேறென்ன? தூக்கம் வருதா சார்.. தம்மாம் வர இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஆவும் சார்.. வேணா படுங்க.. சரி சொல்றேன்.. அவ கல்யாணம் செஞ்சுகிட்ட அந்தாளு குடிகாரன் சார். மொந்தைக்குடி. அதான் அவன் பெண் பார்க்க வந்தப்ப வாயே தொறக்கலே. அரசாங்க உத்யோகத்துல இருக்குற திமிர். சீட்டாட்டம் சினிமா ரேஸுனு சம்பளத்தை விட்டுறுவான்.. இவகிட்டே வந்து நகையக் கொண்டா, பணத்தைக் கொண்டானு அடிப்பான் சார்.. ரொம்ப அடிப்பான் சார்.. என் செல்லத்தை ரொம்பத் துன்புறுத்திட்டான் சார்.. வாயை வீசினா தேவடியா முண்டை கையை வீசினா கன்னிப் போறாப்புல அடி! ரொம்பக் கொடுமைப்படுத்திட்டான் சார்.. இப்பவும் எனக்கு எரியுது. நான் அப்ப ஒரு டீலர் கிட்டே வேலைல இருந்தேன் சார். மார்கெட்ல போய் சரக்கு போட்டு பணம் வாங்கிட்டு வரணும். அவ வீடு என் ரூட்லதான் இருந்துச்சு சார். ஒரு நாள் பாக்குறேன், வீட்டு வாசல்ல நின்னு அழுதிட்டிருக்கா. என்னாடின்னேன். புருசன் கோவத்துல வெளில தள்ளிக் கதவை அடைச்சுட்டான்றா. எவ்வளவு நேரமா நிக்குறேன்றேன்.. காலையில ஆபீஸ் போறப்ப என்னை வெளியே தள்ளி கதவைப் பூட்டிக்கிட்டு போயிட்டாருன்றா.. இதென்ன கூத்துனு கேட்டா மெள்ள விவரம் எல்லாம் சொன்னா. வெளில வந்துருன்னேன். சும்மா இருந்தப்பவே பயந்து செத்தவ இப்ப வருவாளா சார்? பாருங்க.. ஏற்கனவே அடிபட்டு விளாறாக் கிடப்பா சனியன்.. பத்தாதுனு பதட்டத்துல அடிக்கடி சமையல் அடுப்புல தானே சுட்டுக்கிட்டு கஷ்டப்படுவா.. புருசங்காரன் சிகரெட்டால சுட்டானானு கேப்பேன்.. கிழக்கு மேற்கா நல்லா மண்டைய ஆட்டுவா.. மறை கழண்டாச்சு.. பாத்து.. மண்டையும் கழண்டுறப்போவுது.. உனக்கென்ன வெக்கம் மானம் ரோஷம் சுயமரியாதை அறிவு கிறிவு எதுவும் இல்லையானு கடுப்பா கேப்பேன் சார்.. இல்லேனு சொல்வா சார்.. அப்ப என்னதான் இருக்குனு கேப்பேன்.. பயமா இருக்குனு அழுதுகிட்டே சிரிப்பா சார். என்னத்த செய்ய? எனக்குப் பாவமா இருக்கும்.. என்னால முடிஞ்சவரை ஆறுதலா எதுனா பேசிட்டு வருவேன். இடையில எனக்கு டீலர் கடை வேலை போயிடுச்சு. எனக்கு நல்லப் பழக்கமான ஊராட்சித் தலைவர் என்னை வீட்டுக்குக் கூட்டிவந்து சாப்பாடு போட்டாரு. இது போல மஸ்கட்ல டிரைவர் வேலையிருக்குறதாவும், கூடவே நாலஞ்சு டிரைவருங்களை மேய்க்கணும்னும் இன்னும் சில வேலைகளும் சொன்னாரு. பத்தாயிரம் ரூவா அட்வான்சா கொடுத்தாரு சார். வேலையும் இல்லாம இவளையும் நெனச்சு நொந்து நொந்து சாவுறதை விட கண்காணாமப் போயிறலாம்னு தோணிச்சு. யோசிச்சு சொல்றேன்னு பணம் வாங்காமக் கிளம்பின எங்கிட்டே அஞ்சாயிரம் சேர்த்துப் பதினஞ்சாப் பணத்தைக் கொடுத்து யோசிச்சு சொல்லு ஒண்ணும் அவசரமில்லேன்னாரு. ரெண்டு நாள்ல பம்பாய்க்கு டிகெட் வாங்கியிருக்குறதாவும் அங்கே நாப்பது நாள் தங்கி அக்காமா எல்லாம் கிடைச்சப்புறம் அங்கருந்தே மஸ்கட் போவலாம்.. ஆனா யோசிச்சு சொல்லுன்னாரு சார். பணத்தையும் டிக்கெட்டையும் கொடுத்து இவ்வளவு விவரமும் சொன்ன பிறகு என்னாத்தை யோசிக்குறது? எனக்கு எங்கம்மாவை விட்டா வேறே யாருமில்லே சார்.. பணத்தை அவங்ககிட்டே கொடுத்து பம்பாய் போற முடிவோடு வீட்டைப் பார்க்கப் போனேன். போனா அங்கே இவ அழுதுட்டிருக்கா சார்.. எங்கம்மா அவ தலையைத் தடவிக்கிட்டே நீ எதுக்கும் கவலைப்படாதே தங்கம்னு சொல்லிட்டிருக்காங்க சார். ஊர் உலகத்துல எத்தனையோ பேர் அவங்க அம்மாவைப் பத்தி பரந்த மனம், எல்லாத்தையும் புரிஞ்சுக்குற பாங்கு, அப்படி இப்படினு சொல்வாங்க இல்லிங்களா? நானும் நிறைய அம்மாக்களைப் பாத்திருக்கேன் சார். ஒரு சிக்கல்னு வந்ததும் தன் வட்டத்தைத் தவிர வெளில யாரையும் எதையும் சகிச்சுக்க முடியாத அம்மாங்க தான் அதிகம். நல்ல நிலைனாலும் சரி, தீவிர சிக்கல்னாலும் சரி, தன் குடும்பத்தைப் போலவே மத்த குடும்பத்தையும் நினைக்குற ஒரே மனம் உலகத்துல எங்கம்மாவுக்கு மட்டுந்தான் சார். சத்தியமான வார்த்தை. நேரில பாத்துப் புரிஞ்சுக்கிட்டவன் சார்.. அவளைச் சமாதானம் செஞ்சுகிட்டே எங்கம்மா எல்லா விவரமும் சொன்னாங்க. புருசன் மறுபடி சம்பளத்தைத் தொலச்சுட்டு அவளை அடிச்சு தொம்சம் பண்ணியிருக்கான். ஒரு கடை வைக்குறதா சொல்லி வீட்டுலந்து அஞ்சாயிரம் ரூவா வாங்கிட்டு வானு அனுப்பியிருக்கான். எங்கப்பா கிட்டே பணம் ஏதும் கிடையாதுனு இவ சொன்னதுக்கு அவனுக்கு வந்த கோவத்துல இவளை நல்லா புடைச்சுட்டான் சார். இனி பணம் இல்லாம திரும்பி வராதேனு சொல்லியனுப்பிட்டானாம். தன் வீட்டுக்கு வந்த இவ, இனிமே அவனோட வாழமாட்டேன்னு அடம் பிடிச்சாளாம். ஆனா அவங்க அப்பா வீட்டுல இருந்ததையெல்லாம் அடகு வச்சு பணம் வாங்கிட்டு வரதாவும் இல்லே பிச்சை எடுத்தாவது வாங்கிட்டு வரதாவும் சொல்லி.. வாழ்ந்தாலும் செத்தாலும் நீ உன் புருசனோட தான் இருக்கணும்னு கட்டாயப்படுத்தி.. இவளைப் பாத்துக்குங்கனு எங்க வீட்டுல விட்டுப் போயிருக்காரு.. எங்கம்மா விவரமெல்லாம் சொல்லச் சொல்ல எனக்கு உள்ளுக்குள்ள எரியுது சார். திடீர்னு அவளைப் பார்த்துக் கத்தினேன். எங்கூட வந்துருனு எத்தனை தடவை சொன்னேன் கேட்டியா உனக்கு நல்லா வேணும் நல்லா வேணும்னு கடுப்புல கண்மண் தெரியாம பேசிட்டேன். பேசின வேகத்துல வெளில போனவன் தான். மன உளைச்சலோட அங்க இங்க சுத்திட்டு அன்னிக்கு நைட்டே ஊராட்சித் தலைவர் கிட்டே பம்பாய் டிகெட் வாங்கிட்டு மெட்ராசுக்கு பஸ் ஏறிட்டேன். ஊர்ப் பக்கமே போவலே.. பார்டர் வந்துருச்சு சார்.. அக்காமா எல்லாம் எடுத்து தயாரா வச்சுக்குங்க.. அப்புறம் என்ன சார்.. மஸ்கட் வந்து ரெண்டு மாசம் பொறுத்து அம்மாவுக்கு போன் செஞ்சேன். அம்மா எல்லாம் சொன்னாங்க.. ஒண்ணும் ஆகலே சார்.. அவளுக்கு வந்த அதிர்ஷ்டத்தைப் பாருங்க.. அவ புருசன் ரோட்டுல அடிபட்டு செத்துக் கிடந்தானாம்.. அதுவும் நான் மெட்ராசுக்குக் கிளம்பின அதே நாளில.. அது போதாம அவ வீட்டு அரிசிப் பானைக்குள்ள கத்தை கத்தையா ரூவா நோட்டாம் சார்.. பதினஞ்சாயிரமாவது இருக்கும்னாங்க அம்மா.. ஓசைப்படாம பணத்தை எடுத்துக்கிட்டு அவ எங்கம்மா கிட்டே ஓடி வந்து விவரம் சொல்லியிருக்கா.. திருட்டுப் பணமா இருக்கும் அதான் எவனாவது போட்டுத்தள்ளியிருப்பான்.. பணத்தை வச்சுக்க. உனக்கு விடுதலைனு நெனச்சுக்கனு அம்மா சொல்ல, இவ விட்டது சனினு எங்கம்மா கால்ல விழுந்து பணத்தை எடுத்துக்கிட்டுப் போயிட்டாளாம்.. இந்த மாதிரி ஒரு புருசனோட என்னை சேத்து வச்சியேனு அவ அப்பா மேலே ரொம்பக் கோவமாம்.. அதனால அவங்க வீட்டுல கூட சொல்லாமலே போயிட்டாளாம்.. எல்லாத்தையும் சொன்ன எங்கம்மா எங்கிட்டே அமைதியா டேய் அவ எங்கியோ நல்லா இருக்கா.. நீ எந்தக்காரணம் கொண்டும் இனி இந்தப்பக்கம் வராதடானுட்டாங்க.. அதனால நானும் ஊர்ப்பக்கமே போகலே சார். ஊருக்குப் போகலின்னாலும் அவ நினைவு அப்படியே இருக்கு.. அப்பப்ப அவ நினைவு தோள்ல கடிவலி மாதிரி வந்து போகும்.. போட்டோவைப் பார்த்துக்குவேன்.. அவ கண்ணைப் பார்த்தா எங்கே எல்லாத்தையும் விட்டு உடனே ஊருக்கு ஓடிருவேன்னு ஒரு பயம் சார்.. அதான் வெள்ளைத்தாள் ஒட்டி நிரந்தரமா மறைச்சுட்டேன். வந்தாச்சு சார்.. நீங்க உள்ளாற போய் விசா பாஸ்போர்டு காமிச்சு ஸ்டாம்ப் அடுச்சுட்டு வாங்க.. நான் இதா இங்க இருக்கேன்.