எடிபஸ்

மிக அழகாக இருந்தாள்.
கச்சிதமாக வெட்டியக் கூந்தல். களையான முகம். நீண்ட கண்கள். செதுக்கிய மூக்கு. ஏந்தச் சொன்ன முகவாய். புதுக்கனி உதடுகள். அடக்கமான கழுத்து. அடங்காத மார்பு. முத்தாய்ப்பாய் முலை. வழுக்கும் இளவயிறு. பரந்த பிட்டம்.
என்று என் பார்வை இறங்கி வந்தது.
"யார் நீ?" என்றேன்.
"உன்னுடன் இருப்பவளை இப்போது தான் கவனிக்கிறாயா?" என்றாள்.
"தொடவா?"
"நான் உனக்குத் தாய்"
தயங்கினேன். "பொதுவாகச் சகோதரியில் தொடங்குவார்கள். நீ நேரே தாய்க்குத் தாவுகிறாயே?" என்றேன்.
"நீதானே என்னைத் தாயென்று சொல்லி வருகிறாய்?" என்று என்னைச் சீண்டினாள்.
"நானா? உன்னைக் கட்டி முத்தமிடத் தோன்றுகிறதே? உன் மார்பில் என் உதடுகளைப் பதிக்கத் தோன்றுகிறதே? உன் மடியில்.."
"சீ.. பொல்லாது.. தாயிடம் இப்படியா பேசுவது?" என்று இமை படக்கச் சிரித்தாள்.

ஹ்ம்ம்ம்.
ஒரு மாதமாக ப்ரயனுடன் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
எனக்கு எரிச்சலாக வருகிறது.
"லவ் திஸ் டேமில் ஷிட்.." என்கிறான் ப்ரயன்.
"எக்சைடிங்.." என்று உருகி உருகிப் போகிறான்.

இனி ப்ரயன் எனக்கு நண்பனல்ல.
அவள் எனக்குத் தாயுமல்ல.